ถ้าเป็นคำที่เกิดจากการเติมปัจจัย เช่น -er, -ing, -ic, or –y และการทับศัพท์ตามรูปพยัญชนะภาษาอังกฤษดังข้อ ๗.๒ อาจทำให้ออกเสียงผิดไปจากภาษาเดิมมาก ให้ซ้อนพยัญชนะตัวสะกดของพยางค์ต้นอีกหนึ่งเพื่อให้เห็นเค้าคำเดิม เช่น
thaaF bpenM khamM theeF geertL jaakL gaanM dteermM bpatL jaiM chehnF -er, -ing, -ic, or –y laeH gaanM thapH sap[t]L dtaamM ruupF phaH yanM chaH naH phaaM saaR angM gritL dangM khaawF aatL thamM haiF aawkL siiangR phitL bpaiM jaakL phaaM saaR deermM maakF haiF saawnH phaH yanM chaH naH dtuaaM saL gohtL khaawngR phaH yaang[k]M dtohnF eekL neungL pheuuaF haiF henR khaaoH khamM deermM chehnF
If the word is one which arises from the use of a suffix such as -er, -ing, -ic, or –y and the use of rule 7.2 above results in a sound significantly at variance with the original English word, one should double the final consonant in order to be able to recognize the source of the original word, for example: