การทับศัพท์ให้ถอดอักษรในภาษาเดิมพอควรแก่การแสดงที่มาของรูปศัพท์ และให้เขียนในรูปที่อ่านได้สะดวกในภาษาไทย
gaanM thapH sap[t]L haiF thaawtL akL saawnR naiM phaaM saaR deermM phaawM khuaanM gaaeL gaanM saL daaengM theeF maaM khaawngR ruupF sap[t]L laeH haiF khiianR naiM ruupF theeF aanL daiF saL duaakL naiM phaaM saaR thaiM
The original English word should be transcribed in a such a manner as to indicate the original form of the word as well as to allow the word to be written in a manner so that it might be easily read in Thai script.

ถ้าเป็นคำที่เกิดจากการเติมปัจจัย เช่น -er, -ing, -ic, or –y และการทับศัพท์ตามรูปพยัญชนะภาษาอังกฤษดังข้อ ๗.๒ อาจทำให้ออกเสียงผิดไปจากภาษาเดิมมาก ให้ซ้อนพยัญชนะตัวสะกดของพยางค์ต้นอีกหนึ่งเพื่อให้เห็นเค้าคำเดิม เช่น
thaaF bpenM khahmM theeF geertL jaakL gaanM dteermM bpatL jaiM chehnF -er, -ing, -ic, or –y laeH gaanM thapH sap[t]L dtaamM ruupF phaH yanM chaH naH phaaM saaR angM gritL dangM khaawF aatL thahmM haiF aawkL siiangR phitL bpaiM jaakL phaaM saaR deermM maakF haiF saawnH phaH yanM chaH naH dtuaaM saL gohtL khaawngR phaH yaang[k]M dtohnF eekL neungL pheuuaF haiF henR khaaoH khahmM deermM chehnF
If the word is one which arises from the use of a suffix such as -er, -ing, -ic, or –y and the use of rule 7.2 above results in a sound significantly at variance with the original English word, one should double the final consonant in order to be able to recognize the source of the original word, for example: