๔. การพัฒนาภาษา เป็นหน้าที่ของนักปราชญ์ราชบัณฑิตทั้งหลาย ต้องไปคิดว่า...จะพัฒนาภาษาได้อย่างไรบ้าง อาจกำหนดวิธีการใช้วรรณยุกต์ การันต์ การออกเสียง เพื่อให้ภาษามีความพอเพียง
seeL gaanM phatH thaH naaM phaaM saaR bpenM naaF theeF khaawngR nakH bpraat[n]L raatF chaH banM ditL thangH laayR dtaawngF bpaiM khitH waaF jaL phatH thaH naaM phaaM saaR daiF yaangL raiM baangF aatL gamM nohtL wiH theeM gaanM chaiH wanM naH yook[d]H gaaM ran[d]M gaanM aawkL siiangR pheuuaF haiF phaaM saaR meeM khwaamM phaawM phiiangM
4. The development of (our) language is the responsibility of the scholars at the (Royal) Institute who should be thinking about how the language should be improved. Perhaps they should set forth methods for the use of tone marks; the silencer mark; and, methods of pronunciation so that (our) language can attain sufficiency, (moderation, and fairness).

การใช้เครื่องหมายวรรณยุกต์ การเขียนคำทับศัพท์ ไม่ต้องใส่เครื่องหมายวรรณยุกต์ ยกเว้นในกรณีที่คำนั้นมีเสียงซ้ำกับคำไทย จนทำให้เกิดความสับสน อาจใส่เครื่องหมายวรรณยุกต์ได้ เช่น
gaanM chaiH khreuuangF maayR wanM yook[d]H gaanM khiianR khamM thapH sap[t]L maiF dtaawngF saiL khreuuangF maayR wanM yook[d]H yohkH wehnH naiM gaL raH neeM theeF khamM nanH meeM siiangR samH gapL khamM thaiM johnM thamM haiF geertL khwaamM sapL sohnR aatL saiL khreuuangF maayR wanM yook[d]H daiF chehnF
The use of tone markers: In transcribing from English to Thai, one need not insert tone markers, except in cases in which such transcribed word replicates the sound of an existing Thai word which might create confusion for the reader. In these cases it is appropriate to use a tone marker for example: