การทับศัพท์ให้ถอดอักษรในภาษาเดิมพอควรแก่การแสดงที่มาของรูปศัพท์ และให้เขียนในรูปที่อ่านได้สะดวกในภาษาไทย
gaanM thapH sap[t]L haiF thaawtL akL saawnR naiM phaaM saaR deermM phaawM khuaanM gaaeL gaanM saL daaengM theeF maaM khaawngR ruupF sap[t]L laeH haiF khiianR naiM ruupF theeF aanL daiF saL duaakL naiM phaaM saaR thaiM
The original English word should be transcribed in a such a manner as to indicate the original form of the word as well as to allow the word to be written in a manner so that it might be easily read in Thai script.

แต่ถ้าเป็นศัพท์ทางวิชาการหรือวิสามานยนามให้เก็บไว้ทั้ง ๒ ตัว โดยใส่เครื่องหมายทัณฑฆาตไว้ที่ตัวท้าย เช่น
dtaaeL thaaF bpenM sap[t]L thaangM wiH chaaM gaanM reuuR wiH saaR maanM yaH naamM haiF gepL waiH thangH saawngR dtuaaM dooyM saiL khreuuangF maayR thanM thaH khaatF waiH theeF dtuaaM thaayH chehnF
However, if such word is a technical term or is a proper noun, the double letters are retained and a silencer is placed over the second letter, for example:

ถ้าทั้งคำคุณศัพท์และคำนามเป็นคำทับศัพท์ที่ยังไม่ถือเป็นคำไทย ให้ทับศัพท์ตรงตามศัพท์เดิม เช่น
thaaF thangH khahmM khoonM sap[t]L laeH khahmM naamM bpenM khahmM thapH sap[t]L theeF yangM maiF theuuR bpenM khahmM thaiM haiF thapH sap[t]L dtrohngM dtaamM sap[t]L deermM chehnF
If both the adjective and the related noun are transcribed words neither of which are considered Thai words, they should be transcribed in the order of the original English words, for example:

ถ้าพยัญชนะซ้อนอยู่กลางศัพท์ให้ถือว่า พยัญชนะซ้อนตัวแรกเป็นตัวสะกดของพยางค์หน้า และพยัญชนะซ้อนตัวหลังเป็นพยัญชนะต้นของพยางค์ต่อไป ฉะนั้น การใช้พยัญชนะตัวสะกดและพยัญชนะต้น จะต่างกันตามหลักเกณฑ์การเทียบพยัญชนะในตารางข้างท้าย เช่น
thaaF phaH yanM chaH naH saawnH yuuL glaangM sap[t]L haiF theuuR waaF phaH yanM chaH naH saawnH dtuaaM raaekF bpenM dtuaaM saL gohtL khaawngR phaH yaang[k]M naaF laeH phaH yanM chaH naH saawnH dtuaaM langR bpenM phaH yanM chaH naH dtohnF khaawngR phaH yaang[k]M dtaawL bpaiM chaL nanH gaanM chaiH phaH yanM chaH naH dtuaaM saL gohtL laeH phaH yanM chaH naH dtohnF jaL dtaangL ganM dtaamM lakL gaehn[t]M gaanM thiiapF phaH yanM chaH naH naiM dtaaM raangM khaangF thaayH chehnF
If the double letters occur in the middle of the word, the rules are: the first letter of the double is the last consonant of the prior syllable and the second consonant is the initial of the next syllable. Therefore, the expression of the first and second letters of the double will differ according to the rules set forth in the Consonant Table, for example:

ถ้าสระของพยางค์หน้าเป็นเสียงสระอะ ซึ่งเมื่อทับศัพท์ต้องใช้รูปไม้หันอากาศ ให้ซ้อนพยัญชนะตัวสะกดของพยางค์หน้าเข้าอีกตัวหนึ่งเพื่อเป็นพยัญชนะต้นของพยางค์ต่อไป เช่น
thaaF saL raL khaawngR phaH yaang[k]M naaF bpenM siiangR saL raL aL seungF meuuaF thapH sap[t]L dtaawngF chaiH ruupF maaiH hanR aaM gaatL haiF saawnH phaH yanM chaH naH dtuaaM saL gohtL khaawngR phaH yaang[k]M naaF khaoF eekL dtuaaM neungL pheuuaF bpenM phaH yanM chaH naH dtohnF khaawngR phaH yaang[k]M dtaawL bpaiM chehnF
If the vowel associated with the first syllable is an /-a-/ sound which uses the "stick turning in air" vowel in the transcription, one should double the transcribed consonant for use again as the initial consonant in the subsequent syllable, for example:

พยัญชนะซ้อน คำที่มีพยัญชนะซ้อนเป็นตัวสะกด ถ้าเป็นศัพท์ทั่วไปให้ตัดออกตัวหนึ่ง เช่น
phaH yanM chaH naH saawnH khahmM theeF meeM phaH yanM chaH naH saawnH bpenM dtuaaM saL gohtL thaaF bpenM sap[t]L thuaaF bpaiM haiF dtatL aawkL dtuaaM neungL chehnF
Double-letters: For English words which have double letters as finals, if such word is a common noun, one of the double letters is removed, for example:

ยกเว้นในกรณีที่เป็นศัพท์ทางวิชาการหรือวิสามานยนาม เช่น
yohkH wehnH naiM gaL raH neeM theeF bpenM sap[t]L thaangM wiH chaaM gaanM reuuR wiH saaR maanM yaH naamM chehnF
There is an exception for technical terms and proper names, for example:

ศัพท์วิชาการซึ่งใช้เฉพาะกลุ่ม ไม่ใช่ศัพท์ทั่วไป อาจเพิ่มเติมหลักเกณฑ์ขึ้นตามความจำเป็น
sap[t]L wiH chaaM gaanM seungF chaiH chaL phawH gloomL maiF chaiF sap[t]L thuaaF bpaiM aatL pheermF dteermM lakL gaehn[t]M kheunF dtaamM khwaamM jahmM bpenM
These rules may be supplemented as necessary for technical words which are used by specific communities and which are not words in general usage.

ศัพท์หรือภาษาที่นุ่มนวลหู
sap[t]L reuuR phaaM saaR theeF noomF nuaanM huuR
[grammar] euphemism [see notes]

การบัญญัติศัพท์หรือการมีคำใหม่มีบ่อเกิดหลายทาง...
gaanM banM yatH sap[t]L reuuR gaanM meeM khahmM maiL meeM baawL geertL laayR thaangM
There are many sources and paths for developing new words. [...]

ถ้าเราบัญญัติศัพท์อะไร ๆ ขึ้นมา ก็จะขอให้ประชาชนทั้งประเทศเป็นผู้ที่มีความคิดในด้านภาษาเป็นศัพท์บัญญัติกรกันทั้งชาติหรือเป็นวิทยากรผู้ที่มีความรู้ทั้งชาติก็ไม่ได้
thaaF raoM banM yatH sap[t]L aL raiM aL raiM kheunF maaM gawF jaL khaawR haiF bpraL chaaM chohnM thangH bpraL thaehtF bpenM phuuF theeF meeM khwaamM khitH naiM daanF phaaM saaR bpenM sap[t]L banM yatH gaawnM ganM thangH chaatF reuuR bpenM witH thaH yaaM gaawnM phuuF theeF meeM khwaamM ruuH thangH chaatF gawF maiF daiF
If we do create new words, we cannot ask that everyone in the country be thoughtful about language and serve as wordsmiths and as language experts.

ทางที่ดีเราบัญญัติศัพท์แล้วก็ต้องลองดูว่าเขาเข้าใจหรือเปล่า
thaangM theeF deeM raoM banM yatH sap[t]L laaeoH gawF dtaawngF laawngM duuM waaF khaoR khaoF jaiM reuuR bplaaoL
The best path is that when new words are created, we have to see whether (the people) understand these words or not.

ท่านทั้งหลายที่เป็นศัพท์บัญญัติกรก็เป็นบ่อเกิด...
thanF thangH laayR theeF bpenM sap[t]L banM yatH gaawnM gawF bpenM baawL geertL
All of you who are wordsmiths are also sources. [...]

ประติชญาวิเศษณ์ คือ คำวิเศษณ์ที่ประบอกเสียงร้องเรียกและเสียงขานรับ เพื่อแสดงความสละสลวยของภาษา และแสดงความเป็นกันเองระหว่างผู้พูด เช่น จ๋า ขอรับ เว้ย โว้ย โวย และบรรดาคำขอรับที่กล่าวแล้วในคำวิเศษณ์ราชาศัพท์ทั้งสิ้น (ดูคำวิเศษณ์ราชาศัพท์ข้างหน้า)
bpraL dtitL chaH yaaM wiH saeht[n]L kheuuM khahmM wiH saeht[n]L theeF bpraL baawkL siiangR raawngH riiakF laeH siiangR khaanR rapH pheuuaF saL daaengM khwaamM saL laL saL luayR khaawngR phaaM saaR laeH saL daaengM khwaamM bpenM ganM aehngM raH waangL phuuF phuutF chehnF jaaR khaawR rapH weeuyH wooyH wooyM laeH banM daaM khahmM khaawR rapH theeF glaaoL laaeoH naiM khahmM wiH saeht[n]L raaM chaaM sap[t]L thangH sinF duuM khahmM wiH saeht[n]L raaM chaaM sap[t]L khaangF naaF
Affirmative Modifiers are modifiers which are expressions of calling out and requesting or of answering and response; these words show the melodiousness of the language. The use of these words also indicate that both the parties to the conversation have an informal or friendly relationship to each other. Words include the following: “jaa,” “khorap,” “woiy (high tone”), “wooy (high tone)” “wooy (mid tone)” as well as all the other response words included in the royal language modifiers (See the the list of royal language modifiers below.) [The text itself contains a separate section on royal language modifiers.] Sample sentences include:

ปัญหาที่สาม คือความร่ำรวยในคำของภาษาไทย ซึ่งพวกเรานึกว่าไม่ร่ำรวยพอ จึงต้องมีบัญญัติศัพท์ใหม่มาใช้...
bpanM haaR theeF saamR kheuuM khwaamM rahmF ruayM naiM khahmM khaawngR phaaM saaR thaiM seungF phuaakF raoM neukH waaF maiF rahmF ruayM phaawM jeungM dtaawngF meeM banM yatH sap[t]L maiL maaM chaiH
A third issue is the richness of our Thai vocabulary which some of us think is not rich enough. We therefore want to create new words to use. [...]

เริ่มแต่พูดเขียนโดยจริงไม่บิดเบือน ใช้คำตรงไปตรงมา ใช้คำง่าย ๆ ที่สั้นกระชับ มีน้ำหนักและชัดเจนโดยไม่ดัดจริตใช้ศัพท์สำนวนเพื่อโอ้อวดความรู้
reermF dtaaeL phuutF khiianR dooyM jingM maiF bitL beuuanM chaiH khahmM dtrohngM bpaiM dtrohngM maaM chaiH khahmM ngaayF ngaayF theeF sanF graL chapH meeM nahmH nakL laeH chatH jaehnM dooyM maiF datL jaL ritL chaiH sap[t]L sahmR nuaanM pheuuaF ohF uaatL khwaamM ruuH
"(One must) begin by speaking and writing the truth without any distortion; using words which are straightforward; using easy words which are short and concise; (using words) which are both potent and clear but are not pretentious or unnatural; (one should not) use words and phrases only to show off one’s knowledge."