thai-language.comInternet resource
for the Thai language
Lookup:
» more options here
Browse

F.A.Q. Check out the list of frequently asked questions for a quick answer to your inquiry

e-mail the author
guestbook
site settings
site news
bulk lookup
Bangkok
Thanks for your

recent donations!

Narisa N. $+++!
John A. $+++!
Paul S. $100!
Mike A. $100!
Eric B. $100!
John Karl L. $100!
Don S. $100!
John S. $100!
Peter B. $100!
Ingo B $50
Peter d C $50
Hans G $50
Alan M. $50
Rod S. $50
Wolfgang W. $50
Bill O. $70
Ravinder S. $20
Chris S. $15
Jose D-C $20
Steven P. $20
Daniel W. $75
Rudolf M. $30
David R. $50
Judith W. $50
Roger C. $50
Steve D. $50
Sean F. $50
Paul G. B. $50
xsinventory $20
Nigel A. $15
Michael B. $20
Otto S. $20
Damien G. $12
Simon G. $5
Lindsay D. $25
David S. $25
Laurent L. $40
Peter van G. $10
Graham S. $10
Peter N. $30
James A. $10
Dmitry I. $10
Edward R. $50
Roderick S. $30
Mason S. $5
Henning E. $20
John F. $20
Daniel F. $10
Armand H. $20
Daniel S. $20
James McD. $20
Shane McC. $10
Roberto P. $50
Derrell P. $20
Trevor O. $30
Patrick H. $25
Rick @SS $15
Gene H. $10
Aye A. M. $33
S. Cummings $25
Will F. $20
Get e-mail

Sign-up to join our mail­ing list. You'll receive e­mail notification when this site is updated. Your privacy is guaran­teed; this list is not sold, shared, or used for any other purpose. Click here for more infor­mation.

To unsubscribe, click here.

Reading Exercise: Information, Advice, and How-To » Why Can’t We Do Like they Do?


ที่มา มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับวันที่ 10 - 16 พฤษภาคม 2562, คอลัมน์ คำ ผกา, เผยแพร่ วันอังคารที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ.2562 Source: “Matichon Weekend”, Volume 10-16 May 2019, Column “Kham Phaga”, published Tuesday 14 May 2019
 Javascript feature

อยู่ ๆ เมืองอย่างไทเปก็กลายเป็นเมืองที่ฉันกลับไปเที่ยวทุกปี
yuuL yuuL meuuangM yaangL thaiM bpaehM gaawF glaaiM bpenM meuuangM theeF chanR glapL bpaiM thiaaoF thookH bpeeM
Unexpectedly, the city of Taipei has become a city that I come back to visit every year.
และปีนี้เป็นปีที่สามและตั้งใจว่าเลือกไทเปเป็นเมือง "หย่อนใจ" ประจำปี
laeH bpeeM neeH bpenM bpeeM theeF saamR laeH dtangF jaiM waaF leuuakF thaiM bpaehM bpenM meuuangM yaawnL jaiM bpraL jamM bpeeM
And, this year is my third year; and I intend to pick Taipei as the city where I go to relax each and every year.
คำว่า "หย่อนใจ" นั้นต่างจากคำว่า "ไปเที่ยว"
khamM waaF yaawnL jaiM nanH dtaangL jaakL khamM waaF bpaiM thiaaoF
The word “relaxing” is different from the word “going on vacation.”
หย่อนใจสำหรับฉันคือ ไปในสถานที่ที่ตัดขาดตัวเองจากการทำงานโดยสิ้นเชิง
yaawnL jaiM samR rapL chanR kheuuM bpaiM naiM saL thaanR theeF theeF dtatL khaatL dtuaaM aehngM jaakL gaanM thamM ngaanM dooyM sinF cheerngM
My form of relaxation is going to a place which allows me to completely detach from my work.
จากนั้นใช้เวลากับการนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ
jaakL nanH chaiH waehM laaM gapL gaanM naawnM lapL phakH phaawnL haiF phiiangM phaawM
Once I get there I can spend enough time sleeping and resting.
ไม่ต้องรีบตื่นเช้าเพื่อจะไปไหน หรือไปดูอะไร
maiF dtawngF reepF dteuunL chaaoH pheuuaF jaL bpaiM naiR reuuR bpaiM duuM aL raiM
I don’t have to wake up early to go anywhere or the see anything.
ใช้เวลาระหว่างวันไปกับการเดินเล่น สูดอากาศ ช้อปปิ้ง หาของอร่อยกินข้างทาง และหาอาหารดีกินในยามเย็น
chaiH waehM laaM raH waangL wanM bpaiM gapL gaanM deernM lenF suutL aaM gaatL chaawpH bpingF haaR khaawngR aL raawyL ginM khaangF thaangM laeH haaR aaM haanR deeM ginM naiM yaamM yenM
I spend my time during the day to go out walking, take in fresh air, go shopping, get something good to eat along the road; and, in the evening I will find a good meal to eat.
ไทเปเป็นเมืองที่ลงตัวมากสำหรับทำกิจกรรมเหล่านี้ ไม่นับว่าบินแค่สามชั่วโมงครึ่ง
thaiM bpaehM bpenM meuuangM theeF lohngM dtuaaM maakF samR rapL thamM gitL jaL gamM laoL neeH maiF napH waaF binM khaaeF saamR chuaaF mo:hngM khreungF
Taipei is a city which is very comfortable with these kinds of activities, not including the fact that it is only a three and a half hour flight.
ค่าครองชีพไม่ต่างจากกรุงเทพฯ และดูเหมือนจะถูกกว่าด้วยซ้ำ
khaaF khraawngM cheepF maiF dtaangL jaakL groongM thaehpF laeH duuM meuuanR jaL thuukL gwaaL duayF saamH
The cost of living [in Taipei] is not that different from that in Bangkok, and may even be lower [than Bangkok].
ขณะเดียวกันมีคุณภาพชีวิตที่ใกล้เคียงกับประเทศโลกที่หนึ่ง มีสีสัน บรรยากาศที่มีชีวิตชีวา
khaL naL diaaoM ganM meeM khoonM naH phaapF cheeM witH theeF glaiF khiiangM gapL bpraL thaehtF lo:hkF theeF neungL meeM seeR sanR banM yaaM gaatL theeF meeM cheeM witH cheeM waaM
At the same time the quality of life [in Taipei] is close to that of a first-world country: it is colorful and its atmosphere is dynamic.
มีความเป็นบ้าน บ้านมีบรรยากาศสำเพ็ง มีบรรยากาศย่านร้านเซียงกง มอมแมม
meeM khwaamM bpenM baanF baanF meeM banM yaaM gaatL samR phengM meeM banM yaaM gaatL yaanF raanH siiangM gohngM maawmM maaemM
[Taipei] is a very livable place; The homes have the ambience of [Bangkok’s] Sampheng and the area and shops have the atmosphere of [Bangkok’s] Sieng Kong; [there are areas which are] shabby and dirty.
มีตลาดขายปลาแห้ง ปลาเค็ม ไม่น่าเบื่อหรือเป๊ะไปทุกตารางนิ้วแบบญี่ปุ่นที่บางครั้งก็เป๊ะจนเหนื่อย
meeM dtaL laatL khaaiR bplaaM haaengF bplaaM khemM maiF naaF beuuaL reuuR bpehH bpaiM thookH dtaaM raangM niuH baaepL yeeF bpoonL theeF baangM khrangH gaawF bpehH johnM neuuayL
There are markets which sell dried fish and salted fish; the markets are not boring where every square inch is identical, like Japan where sometimes the sameness is tiring.
ทุกครั้งที่ได้ไปเห็นบ้านอื่นเมืองอื่น ที่เขาตั้งหน้าตั้งตาพัฒนาเมืองเพิ่มคุณภาพชีวิตให้กับพลเมืองของเขา กลับมาเมืองไทยก็ต้องมีอาการสะท้อนใจทุกทีว่า เพราะอะไรหนอ บ้านเมืองของเราถึงไปไม่ถึงตรงนั้นเสียที
thookH khrangH theeF daiF bpaiM henR baanF euunL meuuangM euunL theeF khaoR dtangF naaF dtangF dtaaM phatH thaH naaM meuuangM pheermF khoonM naH phaapF cheeM witH haiF gapL phohnM laH meuuangM khaawngR khaoR glapL maaM meuuangM thaiM gaawF dtawngF meeM aaM gaanM saL thaawnH jaiM thookH theeM waaF phrawH aL raiM naawR baanF meuuangM khaawngR raoM theungR bpaiM maiF theungR dtrohngM nanH siiaR theeM
Every time I have gone to other places where they are determined to develop their country to improve the quality of life of their citizens, it turns out that I take a deep breath and wonder why our nation is not like that.
และคงต้องบันทึกไว้ตรงนี้อีกว่า กลับมาจากไทเปปุ๊บ สิ่งแรกที่ฉันเจอในกรุงเทพฯ เมื่อกลับมาทำงานคือ ใช้เวลาเดินทางจากบ้านสิริรวม 2.30 ชม..
laeH khohngM dtawngF banM theukH waiH dtrohngM neeH eekL waaF glapL maaM jaakL thaiM bpaehM bpoopH singL raaekF theeF chanR juuhrM naiM groongM thaehpF meuuaF glapL maaM thamM ngaanM kheuuM chaiH waehM laaM deernM thaangM jaakL baanF siL riL ruaamM chiiangM maiL
And, I have to note here again that just as soon as I returned from Taipei, the first thing I encountered in Bangkok when I returned to work is that it took two-and-a-half hours to go from my home in Baan Siri to work.
ไปทำงานในระยะทาง 6 กิโลเมตร และไม่ใช่ชั่วโมงเร่งด่วน แต่คือ 11 โมงเช้า!
bpaiM thamM ngaanM naiM raH yaH thaangM giL lo:hM metH laeH maiF chaiF chuaaF mo:hngM rengF duaanL dtaaeL kheuuM mo:hngM chaaoH
[This trip] to work—a total of six kilometers occurred not during rush hour, but at 11:00 am!
และไม่มีใครให้คำตอบได้ว่า เกิดอะไรขึ้น ทำไมรถจึงติดอย่างผิดปกติ
laeH maiF meeM khraiM haiF khamM dtaawpL daiF waaF geertL aL raiM kheunF thamM maiM rohtH jeungM dtitL yaangL phitL bpaL gaL dtiL
And, no one can give me an answer about what had happened and why traffic had become so abnormally congested.
แล้วก็ดูราวกับว่าคนไทยเรานั้นชาชินเสียแล้วกับสภาพเช่นนี้ที่เกิดขึ้นกับชีวิตของตน
laaeoH gaawF duuM raaoM gapL waaF khohnM thaiM raoM nanH chaaM chinM siiaR laaeoH gapL saL phaapF chenF neeH theeF geertL kheunF gapL cheeM witH khaawngR dtohnM
Moreover, it seems that we Thais have become used to these conditions becoming part of our lives.
เราอาจจะบ่นนิด ๆ หน่อย ๆ แต่เป็นการบ่นแกมปลงว่า "มันก็เป็นแบบนี้แหละ" "รถติดเป็นเรื่องธรรมดา แก้ไม่ได้หรอก" ฯลฯ
raoM aatL jaL bohnL nitH naawyL dtaaeL bpenM gaanM bohnL gaaemM bplohngM waaF manM gaawF bpenM baaepL neeH laeL rohtH dtitL bpenM reuuangF thamM maH daaM gaaeF maiF daiF raawkL laH
We complain a little, but it is complaining mixed with resignation, saying, “It is what it is”; “Traffic congestion is normal; there is nothing we can do to fix it”; etc.
ไม่ใช่แค่รถติดอย่างเดียว ทั้งเรื่องอากาศร้อน ฝุ่น ppm 2.5 ปัญหาขยะ ปัญหาสิ่งแวดล้อม ปัญหาน้ำท่วม ฯลฯ
maiF chaiF khaaeF rohtH dtitL yaangL diaaoM thangH reuuangF aaM gaatL raawnH foonL bpanM haaR khaL yaL bpanM haaR singL waaetF laawmH bpanM haaR naamH thuaamF laH
It’s not only that our traffic does not flow but our atmosphere is getting hotter with the dust at 2.5 parts per million; we have trash problems; problems with the environment; flooding problems; and others.
เราคนไทยอยู่กับประเด็นปัญหาเหล่านี้ด้วย mindset ว่า มันเป็นปัญหาโลกแตก มันเป็นสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ มันเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติ
raoM khohnM thaiM yuuL gapL bpraL denM bpanM haaR laoL neeH duayF waaF manM bpenM bpanM haaR lo:hkF dtaaekL manM bpenM singL theeF gaaeF khaiR maiF daiF manM bpenM bpraaM gohtL gaanM thamM maH chaatF
We Thais confront these problems with the “mindset” that these are unsolvable issues; these are things which can never be fixed; they are [like] natural phenomena.
เช่น อากาศร้อน และอุณหภูมิที่พุ่งขึ้นสูงเฉียดสี่สิบองศา
chenF aaM gaatL raawnH laeH oonM haL phuumM theeF phoongF kheunF suungR chiiatL seeL sipL ohngM saaR
For example [such issues include] very hot weather and temperatures which shoot up to 40° Celsius [104° Fahrenheit].
แน่นอนว่านี่คือฤดูร้อน และอากาศที่ร้อนจัด ร้อนไหม้ ร้อนแผดเผา เป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ
naaeF naawnM waaF neeF kheuuM reuH duuM raawnH laeH aaM gaatL theeF raawnH jatL raawnH maiF raawnH phaaetL phaoR bpenM bpraaM gohtL gaanM thaangM thamM maH chaatF
It is certain that this is the summer season and the extremely hot, burning, scorching weather is a natural occurrence.
เมื่ออากาศร้อน สิ่งเดียวที่เรานึกถึงคือการติดแอร์ ติดเครื่องปรับอากาศ ซึ่งการติดเครื่องปรับอากาศ เป็นของจำเป็นแน่ในอากาศเช่นนี้
meuuaF aaM gaatL raawnH singL diaaoM theeF raoM neukH theungR kheuuM gaanM dtitL aaeM dtitL khreuuangF bprapL aaM gaatL seungF gaanM dtitL khreuuangF bprapL aaM gaatL bpenM khaawngR jamM bpenM naaeF naiM aaM gaatL chenF neeH
When the weather is hot, the only thing we think about is turning on the air conditioning; air conditioning is a necessity of life in this weather.
แต่สิ่งที่เราต้องคิดต่อจากนั้นคือ เครื่องปรับอากาศก็ปล่อยความร้อนออกมาด้วย และยิ่งทำให้อุณหภูมิสูงขึ้น
dtaaeL singL theeF raoM dtawngF khitH dtaawL jaakL nanH kheuuM khreuuangF bprapL aaM gaatL gaawF bplaawyL khwaamM raawnH aawkL maaM duayF laeH yingF thamM haiF oonM haL phuumM suungR kheunF
However, the thing we need to consider further is that air conditioners release hot air and thereby raise the temperature outside.
สุดท้ายกลายเป็นวงจรอุบาทว์ คือ อากาศร้อน เปิดแอร์ แอร์หลายสิบล้านช่วยกันระบายความร้อนออกสู่อากาศอีก อากาศร้อนขึ้นอีก เราจึงต้องเปิดแอร์ให้หนักขึ้นอีก
sootL thaaiH glaaiM bpenM wohngM jaawnM ooL baatL kheuuM aaM gaatL raawnH bpeertL aaeM aaeM laaiR sipL laanH chuayF ganM raH baaiM khwaamM raawnH aawkL suuL aaM gaatL eekL aaM gaatL raawnH kheunF eekL raoM jeungM dtawngF bpeertL aaeM haiF nakL kheunF eekL
In the end it becomes a vicious circle: The weather gets hot; we turn on the air conditioning; many tens of millions of air conditioners spread heat out to the atmosphere which raises the ambient temperature; and, so, we have to turn up the air conditioning even more.
วนเวียนไปเช่นนี้ไม่มีที่สิ้นสุด
wohnM wiianM bpaiM chenF neeH maiF meeM theeF sinF sootL
[This] goes round and round endlessly.
สิ่งที่เราจำเป็นต้องคิดต่อสำหรับการพัฒนาเมืองให้มีสภาพที่เหมาะสมต่อการมีชีวิตอยู่ของมนุษย์คือทำอย่างไรให้มีการเปิดแอร์น้อยลงบ้าง?
singL theeF raoM jamM bpenM dtawngF khitH dtaawL samR rapL gaanM phatH thaH naaM meuuangM haiF meeM saL phaapF theeF mawL sohmR dtaawL gaanM meeM cheeM witH yuuL khaawngR maH nootH kheuuM thamM yaangL raiM haiF meeM gaanM bpeertL aaeM naawyH lohngM baangF
The thing that we have to think about to develop our country to be livable for human beings is to determine what can be do to lower the use of air conditioning.
หรือทำอย่างไรให้แดดร้อนทำร้ายคนได้น้อยลง?
reuuR thamM yaangL raiM haiF daaetL raawnH thamM raaiH khohnM daiF naawyH lohngM
Or, what can we do to reduce the deleterious effects that the hot sun has on us?
สิ่งอันเรียบง่ายที่เมืองอัน "ฉลาด" เขาทำกันคือ ปลูกต้นไม้ในเมืองให้มาก จัดสรรพื้นที่ทำสวนสาธารณะ ปลูกต้นไม้ริมทางเดิน ริมถนน
singL anM riiapF ngaaiF theeF meuuangM anM chaL laatL khaoR thamM ganM kheuuM bpluukL dtohnF maaiH naiM meuuangM haiF maakF jatL sanR pheuunH theeF thamM suaanR saaR thaaM raH naH bpluukL dtohnF maaiH rimM thaangM deernM rimM thaL nohnR
The simplest things we can do in our cities, which would also be smart would be to grow many trees in our urban areas; to allocate areas for the development of public parks; and to grow trees along walkways and roadways.
ต้นไม้ในเมืองยิ่งหนาแน่น ยิ่งมีมาก เมืองก็ย่อมเย็นลงบ้าง
dtohnF maaiH naiM meuuangM yingF naaR naaenF yingF meeM maakF meuuangM gaawF yaawmF yenM lohngM baangF
The more trees are planted in our city and the more thick the forested area, the more our city will cool down.
คำว่าเย็นลงบ้างในที่นี้ไม่ได้แปลว่าฤดูร้อนระอุจะกลายเป็นความเย็นฉ่ำแบบป่าดงดิบ
khamM waaF yenM lohngM baangF naiM theeF neeH maiF daiF bplaaeM waaF reuH duuM raawnH raH ooL jaL glaaiM bpenM khwaamM yenM chamL baaepL bpaaL dohngM dipL
The phrase “will cool down” here does not mean that our hot summers will become as cool as a tropical rain forest.
มันก็ยังคงร้อนอยู่นั่นแหละ แต่ต้นไม้ย่อมคายความชื้น และให้ร่มเงาแต่มนุษย์ผู้สัญจรในเมือง
manM gaawF yangM khohngM raawnH yuuL nanF laeL dtaaeL dtohnF maaiH yaawmF khaaiM khwaamM cheuunH laeH haiF rohmF ngaoM dtaaeL maH nootH phuuF sanR jaawnM naiM meuuangM
It will still be as hot as before, but the trees will naturally emit humidity and provide shade for those who go strolling in the urban areas.
ความรู้สึกของมนุษย์ที่ได้เดินอยู่ใต้ร่มเงาไม้ ย่อมต่างจากมนุษย์ที่ต้องเดินระอุบนเปลวแดดระยับบนผืนป่าคอนกรีตใช่ไหม
khwaamM ruuH seukL khaawngR maH nootH theeF daiF deernM yuuL dtaiF rohmF ngaoM maaiH yaawmF dtaangL jaakL maH nootH theeF dtawngF deernM raH ooL bohnM bplaayoM daaetL raH yapH bohnM pheuunR bpaaL khaawnM greetL chaiF maiH
The feelings of people who walk under the shade created by trees is different from that felt by people who must walk in the baking hot streets or the concrete jungle; isn’t that right?
สิงคโปร์นั้นอากาศร้อนกว่าบ้านเรา แต่เขาก็ปลูกต้นไม้จนเขียว ร่มเย็นไปทั้งเมือง
singR khaH bpo:hM nanH aaM gaatL raawnH gwaaL baanF raoM dtaaeL khaoR gaawF bpluukL dtohnF maaiH johnM khiaaoR rohmF yenM bpaiM thangH meuuangM
The weather in Singapore is hotter than in our city, but [Singapore] has planted trees so that greenery covers the entire city.
ไทเปที่ฉันเพิ่งไปก็เช่นกัน
thaiM bpaehM theeF chanR pheerngF bpaiM gaawF chenF ganM
Taipei where I just went is also like this.
นั่งรถจากสนามบินเข้ามาในเมือง สองข้างทางก็เป็นภูเขาที่มีป่าไม้เขียวขจี สบายหูสบายตา
nangF rohtH jaakL saL naamR binM khaoF maaM naiM meuuangM saawngR khaangF thaangM gaawF bpenM phuuM khaoR theeF meeM bpaaL maaiH khiaaoR khaL jeeM saL baaiM huuR saL baaiM dtaaM
[We] ride in from the airport to the city; on both sides of the road are mountains which are covered with green forests; they look good and sound good.
เข้ามาในเมืองจะเห็นการจัดการเมืองที่เป็นระบบ มีทางเท้าอันสะอาด กว้างขวาง ราบเรียบ
khaoF maaM naiM meuuangM jaL henR gaanM jatL gaanM meuuangM theeF bpenM raH bohpL meeM thaangM thaaoH anM saL aatL gwaangF khwaangR raapF riiapF
When [you] enter the city you will see a well-managed city: it has clean sidewalks which are broad and level.
ถนนสายหลักในดาวน์ทาวน์ของเมืองมีอุโมงค์ต้นไม้หนาแน่นไปทุกสาย
thaL nohnR saaiR lakL naiM daaoM thaaoM khaawngR meuuangM meeM ooL mo:hngM dtohnF maaiH naaR naaenF bpaiM thookH saaiR
Along all the main streets of the city’s downtown there are tunnels formed by thickets of trees.
เรียกได้ว่าถ้าถนนมีหกเลน ก็มีแถวต้นไม้เคียงข้างถนนไปหกแถวเช่นกัน
riiakF daiF waaF thaaF thaL nohnR meeM hohkL laehnM gaawF meeM thaaeoR dtohnF maaiH khiiangM khaangF thaL nohnR bpaiM hohkL thaaeoR chenF ganM
We can say that wherever a street has six lanes, there will be a row of trees along all six of them.
คน "ขี้นอก" อย่างฉัน เห็นความใจกล้า"ของการปลูกต้นไม้"เช่นนี้ก็สะเทือนใจมาก
khohnM kheeF naawkF yaangL chanR henR khwaamM jaiM glaaF khaawngR gaanM bpluukL dtohnF maaiH chenF neeH gaawF saL theuuanM jaiM maakF
As a rural person I see the courageous planning trees like this and am deeply moved.
ไต้หวันนั้นยังไม่มีที่นั่งในยูเอ็น
dtaiF wanR nanH yangM maiF meeM theeF nangF naiM
Taiwan does not yet have a seat at the United nations.
ยังไม่รู้เลยสถานะของดินแดนตัวเองจะได้เป็นประเทศแล้วหรือยัง
yangM maiF ruuH leeuyM saL thaaR naH khaawngR dinM daaenM dtuaaM aehngM jaL daiF bpenM bpraL thaehtF laaeoH reuuR yangM
[Taiwan] still does not know what its status will be, that is, whether it will be recognized as a nation or not.
ในอนาคตจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศจีนหรือไม่
naiM aL naaM khohtH jaL glaaiM bpenM suaanL neungL khaawngR bpraL thaehtF jeenM reuuR maiF
[It does not know] whether in the future it will become a part of China or not.
แถมยังเป็นประเทศเล็กไม่ได้มีทรัพยากรธรรมชาติยิ่งใหญ่ ร่ำรวยอะไรนัก
thaaemR yangM bpenM bpraL thaehtF lekH maiF daiF meeM sapH phaH yaaM gaawnM thamM maH chaatF yingF yaiL ramF ruayM aL raiM nakH
In addition it is a small country devoid of natural resources or great wealth.
มองในแง่นี้ ประเทศไทยกับไต้หวัน น่าจะมีต้นทุนในการสร้างบ้านแปลงเมืองมาเท่ากัน
maawngM naiM ngaaeF neeH bpraL thaehtF thaiM gapL dtaiF wanR naaF jaL meeM dtohnF thoonM naiM gaanM saangF baanF bplaaengM meuuangM maaM thaoF ganM
Viewed from this perspective, Thailand and Taiwan ought to have spent similar amounts to create equal cityscapes.
แต่ทำไมไต้หวันถึงสร้างเมืองที่น่าอยู่ดูเป็นประเทศโลกที่หนึ่ง ขึ้นมาได้?
dtaaeL thamM maiM dtaiF wanR theungR saangF meuuangM theeF naaF yuuL duuM bpenM bpraL thaehtF lo:hkF theeF neungL kheunF maaM daiF
So, why has Taiwan been able to develop its cities to be so livable and appear as if they were part of the first world?
แล้วทำไมเมืองไทย หรืออย่างน้อยกรุงเทพฯ ถึงทำไม่ได้?
laaeoH thamM maiM meuuangM thaiM reuuR yaangL naawyH groongM thaehpF theungR thamM maiF daiF
And, why can’t Thailand or, at least Bangkok, do [the same thing]?
ในไทเปไม่เพียงแต่มีรถไฟฟ้าใต้ดินเชื่อมโยงทุกจุดของเมืองเข้าด้วยกัน แต่ยังมีสถานีจอดจักรยานรองรับการเชื่อมต่อของแต่ละจุดจากสถานีรถบัส ป้ายรถเมล์ รถใต้ดิน
naiM thaiM bpaehM maiF phiiangM dtaaeL meeM rohtH faiM faaH dtaiF dinM cheuuamF yo:hngM thookH jootL khaawngR meuuangM khaoF duayF ganM dtaaeL yangM meeM saL thaaR neeM jaawtL jakL graL yaanM raawngM rapH gaanM cheuuamF dtaawL khaawngR dtaaeL laH jootL jaakL saL thaaR neeM rohtH batL bpaaiF rohtH maehM rohtH dtaiF dinM
In Taipei not only is there a subway train connecting every spot in the city, but it also has stations where [YouBike] bicycles can be parked connecting every spot where there are bus stations and bus stops, and subway stations.
แล้วทั้งหมดนี้ใช้บัตรโดยสารระบบเดียวกัน นั่นคือ บัตรที่ใช้กับรถใต้ดินก็ใช้กับรถเมล์ ใช้กับจักรยาน
laaeoH thangH mohtL neeH chaiH batL dooyM saanR raH bohpL diaaoM ganM nanF kheuuM batL theeF chaiH gapL rohtH dtaiF dinM gaawF chaiH gapL rohtH maehM chaiH gapL jakL graL yaanM
And, each of these [modes of transportation] used the same card, that is, the subway card can be used for the busses and for [YouBike] bicycles.
เช่น พอขึ้นจากรถใต้ดินมา เราก็ต้องเอาบัตรไปรูดกับจักรยาน เพื่อปั่นต่อไปยังจุดหมาย แทนที่จะต้องเดิน หรือนั่งวิน หรือนั่งแท็กซี่ไปต่อ
chenF phaawM kheunF jaakL rohtH dtaiF dinM maaM raoM gaawF dtawngF aoM batL bpaiM ruutF gapL jakL graL yaanM pheuuaF bpanL dtaawL bpaiM yangM jootL maaiR thaaenM theeF jaL dtawngF deernM reuuR nangF winM reuuR nangF thaekH seeF bpaiM dtaawL
For example, when we emerge from the subway, we use our card to insert into the YouBike reader in order to pedal to our destination, rather than walking, taking a motorcycle taxi, or taking a cab.
พอไปถึงที่หมายก็แค่เอาจักรยานไปจอดที่สถานีหรือป้ายจักรยานที่ใกล้ที่สุด
phaawM bpaiM theungR theeF maaiR gaawF khaaeF aoM jakL graL yaanM bpaiM jaawtL theeF saL thaaR neeM reuuR bpaaiF jakL graL yaanM theeF glaiF theeF sootL
Upon reaching our destination we merely take the YouBike to its parking lot or to the nearest YouBike sign.
บัตรก็หักเงินเราตามระยะทางและเวลาที่เราใช้ แสนสะดวก
batL gaawF hakL ngernM raoM dtaamM raH yaH thaangM laeH waehM laaM theeF raoM chaiH saaenR saL duaakL
The monetary value of our card will be reduced based on the distance we travel and the amount of time we use it; it is very convenient.
ตัดปัญหาว่าต้องเอาจักรยานพับได้ขึ้นรถไฟฟ้าไปด้วยหรืออะไร
dtatL bpanM haaR waaF dtawngF aoM jakL graL yaanM phapH daiF kheunF rohtH faiM faaH bpaiM duayF reuuR aL raiM
[This] eliminates the problem of having to take a foldable bicycle with us on the subway train or use some other means of transport.
และตอบโจทย์เรื่อง connectivity ของเมือง ของคนได้ครบถ้วน
laeH dtaawpL jo:htL reuuangF khaawngR meuuangM khaawngR khohnM daiF khrohpH thuaanF
And, it completely resolves connectivity issues people may [encounter].
การเดินและปั่นจักรยานที่ไทเป เป็นระบบการจัดการเหมือนญี่ปุ่น
gaanM deernM laeH bpanL jakL graL yaanM theeF thaiM bpaehM bpenM raH bohpL gaanM jatL gaanM meuuanR yeeF bpoonL
Walking and biking in Taipei is similar to that in Japan.
คือ ปั่นบนทางเท้า หรือไม่ก็แบ่งเลนทางเท้าเป็นเลนจักรยานด้วย
kheuuM bpanL bohnM thaangM thaaoH reuuR maiF gaawF baengL laehnM thaangM thaaoH bpenM laehnM jakL graL yaanM duayF
That is, [people] cycle on walking paths or, rather, the walking paths are divided into walking and cycling paths.
นั่นแปลว่าว่าเขามีทางเท้าที่กว้างขวาง ปลอดภัย แถมด้วยการมีต้นไม้อันเขียวชอุ่ม เป็นร่มเงาให้คนเดินเท้าและคนปั่นจักรยาน
nanF bplaaeM waaF waaF khaoR meeM thaangM thaaoH theeF gwaangF khwaangR bplaawtL phaiM thaaemR duayF gaanM meeM dtohnF maaiH anM khiaaoR chaH oomL bpenM rohmF ngaoM haiF khohnM deernM thaaoH laeH khohnM bpanL jakL graL yaanM
This means that they have walking paths which are wide, safe, and in addition, the paths are covered by lush, green trees which provide shade for walkers and cyclists.
เมื่อคนใช้รถสาธารณะ เดินเท้า ปั่นจักรยาน ก็ลดจำนวนรถบนถนน ลดมลพิษ ลดอุณหภูมิ
meuuaF khohnM chaiH rohtH saaR thaaM raH naH deernM thaaoH bpanL jakL graL yaanM gaawF lohtH jamM nuaanM rohtH bohnM thaL nohnR lohtH mohnM laH phitH lohtH oonM haL phuumM
When people use public transportation, when they walk, and when they cycle, they reduce the number of vehicles on the roads, lower pollution, and reduce the atmospheric temperature.
การเดินในเมืองไทเปจึงรื่นรมย์ สะอาด สบาย หายใจโล่งเป็นที่สุด
gaanM deernM naiM meuuangM thaiM bpaehM jeungM reuunF rohmM saL aatL saL baaiM haaiR jaiM lo:hngF bpenM theeF sootL
Walking in Taipei is thus refreshing, clean, and comfortable; you can breathe deeply.
คำถามที่ใหญ่มากในใจของฉันคือ ทำไมบ้านเราทำไม่ได้
khamM thaamR theeF yaiL maakF naiM jaiM khaawngR chanR kheuuM thamM maiM baanF raoM thamM maiF daiF
The biggest question to my mind is, “Why can’t we do these things in our [own] country?”
ทำไมรถเมล์บ้านเราถึงพัง ถึงควันดำ ถึงเก่าเหลือเกิน สับปะรังเคเหลือเกิน
thamM maiM rohtH maehM baanF raoM theungR phangM theungR khwanM damM theungR gaoL leuuaR geernM sapL bpaL rangM khaehM leuuaR geernM
Why are our busses falling apart; why do they spew black smoke; why are they so old; why are they so dirty?
ทำไมทางเท้าบ้านเราถึงห่วยแตกเบอร์นี้ ทั้งแคบ ทั้งปูดโปนเป็นท้าวแสนปม
thamM maiM thaangM thaaoH baanF raoM theungR huayL dtaaekL buuhrM neeH thangH khaaepF thangH bpuutL bpo:hnM bpenM thaaoH saaenR bpohmM
Why are our sidewalks so pathetic; they are narrow, twisted, and deformed.
ทำไมต้นไม้ริมทางของเรากลายเป็นอุปสรรค ปัญหาของการสัญจร
thamM maiM dtohnF maaiH rimM thaangM khaawngR raoM glaaiM bpenM oopL bpaL sakL bpanM haaR khaawngR gaanM sanR jaawnM
Why is it that the trees along our streets have become obstacles and create barriers to travel.
ทำไมบ้านอื่นเมืองอื่น ที่ต้นไม้อยู่กลางถนนต้นใหญ่ไม่มีล้มลงมาทับคนตายเหมือนบ้านเรา
thamM maiM baanF euunL meuuangM euunL theeF dtohnF maaiH yuuL glaangM thaL nohnR dtohnF yaiL maiF meeM lohmH lohngM maaM thapH khohnM dtaaiM meuuanR baanF raoM
Why is it that in other places and other cities where there are large trees in the middle of the road the trees have not fallen down and killed people as has happened in our cities.
ทำไมรากต้นไม้บ้านเรามันต้องแทง ดันฟุตบาทออกมากระเจิดกระเจิง?
thamM maiM raakF dtohnF maaiH baanF raoM manM dtawngF thaaengM danM footH baatL aawkL maaM graL jeertL graL jeerngM
Why in Thailand do tree roots have to stick out, pushing up the sidewalks unevenly in all directions?
ทุกครั้งที่เดินเท้าอยู่บนทางเท้าเมืองไทย ฉันก็ต้องคิดทุกทีว่า คนที่คิด ทำ ออกแบบเมืองเมืองนี้
thookH khrangH theeF deernM thaaoH yuuL bohnM thaangM thaaoH meuuangM thaiM chanR gaawF dtawngF khitH thookH theeM waaF khohnM theeF khitH thamM aawkL baaepL meuuangM meuuangM neeH
Every time I go out walking on sidewalk in Thailand, I think about the person who designed the sidewalk, the person who built it, and the person who created this cityscape.
เขาเห็นเราที่เดินถนนอยู่นี่เป็น "คน" หรือเปล่า?
khaoR henR raoM theeF deernM thaL nohnR yuuL neeF bpenM khohnM reuuR bplaaoL
Did they view us walkers as being human beings or not?
ทำไมถึงสักแต่ว่าทำ ทำไมไม่คิดสักนิดเลยหรือว่า ทำออกมาแล้ว คนที่ใช้ เขาจะได้รับความสุข ความสบายอะไรบ้าง?
thamM maiM theungR sakL dtaaeL waaF thamM thamM maiM maiF khitH sakL nitH leeuyM reuuR waaF thamM aawkL maaM laaeoH khohnM theeF chaiH khaoR jaL daiF rapH khwaamM sookL khwaamM saL baaiM aL raiM baangF
Why did they just do it without giving a bit of thought about once built, how will people enjoy them and what comfort will they get from them?
ฉันเขียนเรื่องเหล่านี้มาแล้วนับร้อยครั้งและคงต้องเขียนต่อไป
chanR khiianR reuuangF laoL neeH maaM laaeoH napH raawyH khrangH laeH khohngM dtawngF khiianR dtaawL bpaiM
I have written about this hundreds of times and I’ll have to write about it again.
เพราะประเด็นของเรื่องนี้มันไม่ใช่แค่ต้นไม้ ถนน ทางเท้า รถเมล์ จักรยาน
phrawH bpraL denM khaawngR reuuangF neeH manM maiF chaiF khaaeF dtohnF maaiH thaL nohnR thaangM thaaoH rohtH maehM jakL graL yaanM
[This is] because the point here is not solely about trees, roads, sidewalks, busses, or bicycles.
แต่ทุกครั้งที่ฉันเดินในเกียวโต ในสิงคโปร์ ในไทเป แล้วรู้สึกได้ว่าฉันเป็นคน มีค่า มีความหมาย เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเกียรติ มีศรี
dtaaeL thookH khrangH theeF chanR deernM naiM giaaoM dto:hM naiM singR khaH bpo:hM naiM thaiM bpaehM laaeoH ruuH seukL daiF waaF chanR bpenM khohnM meeM khaaF meeM khwaamM maaiR bpenM singL meeM cheeM witH theeF meeM giiatL meeM seeR
Rather, every time I go walking in Kyoto, in Singapore, or Taipei, I feel like I am a human being, that I have value, that [my life] has meaning, that I am a dignified being, and that I am an honorable person.
อันตรงกันข้ามกับความรู้สึกเวลาเดินตากแดดเปรี้ยงบนทางเท้าในกรุงเทพฯ หรือลุยน้ำท่วมในวันฝนตก หรือการติดแหง็กอยู่บนถนนเป็นชั่วโมง
anM dtrohngM ganM khaamF gapL khwaamM ruuH seukL waehM laaM deernM dtaakL daaetL bpriiangF bohnM thaangM thaaoH naiM groongM thaehpF reuuR luyM naamH thuaamF naiM wanM fohnR dtohkL reuuR gaanM dtitL ngaekL yuuL bohnM thaL nohnR bpenM chuaaF mo:hngM
These are exactly the opposite of my feelings when I am walking in the scorching sun on the streets of Bangkok or wading through flood waters after a rain storm or stuck in traffic for hours at a time.