ก็ไม่มีอะไรที่ผมจะทำได้แล้วล่ะ
gawF maiF meeM aL raiM theeF phohmR jaL thahmM daiF laaeoH laF
"There's nothing I can do about it."

ก่อนจะไปกินข้าวแล้วล่ะ
gaawnL jaL bpaiM ginM khaaoF laaeoH laF
"I should have eaten already."

จะไปมัวขับรถอยู่ทำไมล่ะ ในเมื่อมีเครื่องบินให้ขึ้น!
jaL bpaiM muaaM khapL rohtH yuuL thahmM maiM laF naiM meuuaF meeM khreuuangF binM haiF kheunF
"Why bother with driving when we can fly?!"

ฉันจะลงที่นี่แหละ
chanR jaL lohngM theeF neeF laeL
"I will get out of the car here."

ตรงกันข้ามกับความเห็นว่า ความศรัทธาต่อวัวเป็นความงมงาย หากมองจากแง่มุมของการใช้ทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพที่สุด แล้ว ความศรัทธาต่อวัวนั่นล่ะ คือวิถีทางใช้ทรัพยากรที่ฉลาดที่สุดในเงื่อนไขของอินเดีย
dtrohngM ganM khaamF gapL khwaamM henR waaF khwaamM satL thaaM dtaawL wuaaM bpenM khwaamM ngohmM ngaayM haakL maawngM jaakL ngaaeF moomM khaawngR gaanM chaiH sapH phaH yaaM gaawnM yaangL meeM bpraL sitL thiH phaapF theeF sootL laaeoH khwaamM satL thaaM dtaawL wuaaM nanF laF kheuuM wiH theeR thaangM chaiH sapH phaH yaaM gaawnM theeF chaL laatL theeF sootL naiM ngeuuanF khaiR khaawngR inM diiaM
(This idea) is quite contrary to the notion that cattle worship reflects merely blind faith, if one looks from the viewpoint of of using resources in the most efficient way possible. It is precisely cattle worship which provides the most intelligent method of using available resources under the conditions which exist in India.

ทำไมล่ะ
thahmM maiM laF
"Why, then?"

นี่ไงล่ะครับ
neeF ngaiM laF khrapH
[a male speaker, giving something to someone] "Here you go."

พอใจรึยังล่ะคราวนี้!
phaawM jaiM reuH yangM laF khraaoM neeH
"Are you happy now?"

แล้วจะให้ผมทำไงได้ล่ะ
laaeoH jaL haiF phohmR thahmM ngaiM daiF laF
"What can I do?"

สวยตายล่ะ!
suayR dtaayM laF
[imperative tone] "Yeah, right, beautiful!"

แหงล่ะ!
ngaaeR laF
"Hell, yeah!"

ออกไปข้างนอกมาทั้งคืน...คงง่วงเต็มแก่ล่ะสิ
aawkL bpaiM khaangF naawkF maaM thangH kheuunM khohngM nguaangF dtemM gaaeL laF siL
"I guess you must be quite sleepy having spent the whole night on the town, eh?"