thai-language.comInternet resource
for the Thai language
Lookup:
» more options here
Browse

F.A.Q. Check out the list of frequently asked questions for a quick answer to your inquiry

e-mail the author
guestbook
site settings
site news
bulk lookup
Bangkok
Thanks for your

recent donations!

Narisa N. $+++!
John A. $+++!
Paul S. $100!
Mike A. $100!
Eric B. $100!
John Karl L. $100!
Don S. $100!
John S. $100!
Peter B. $100!
Ingo B $50
Peter d C $50
Hans G $50
Alan M. $50
Rod S. $50
Wolfgang W. $50
Bill O. $70
Ravinder S. $20
Chris S. $15
Jose D-C $20
Steven P. $20
Daniel W. $75
Rudolf M. $30
David R. $50
Judith W. $50
Roger C. $50
Steve D. $50
Sean F. $50
Paul G. B. $50
xsinventory $20
Nigel A. $15
Michael B. $20
Otto S. $20
Damien G. $12
Simon G. $5
Lindsay D. $25
David S. $25
Laurent L. $40
Peter van G. $10
Graham S. $10
Peter N. $30
James A. $10
Dmitry I. $10
Edward R. $50
Roderick S. $30
Mason S. $5
Henning E. $20
John F. $20
Daniel F. $10
Armand H. $20
Daniel S. $20
James McD. $20
Shane McC. $10
Roberto P. $50
Derrell P. $20
Trevor O. $30
Patrick H. $25
Rick @SS $15
Gene H. $10
Aye A. M. $33
S. Cummings $25
Will F. $20
Get e-mail

Sign-up to join our mail­ing list. You'll receive e­mail notification when this site is updated. Your privacy is guaran­teed; this list is not sold, shared, or used for any other purpose. Click here for more infor­mation.

To unsubscribe, click here.

Reading Exercise: Short Stories » A Short Story: The Afterlife


มติชนสุดสัปดาห์ประกวดเรื่องสั้น ฉบับวันที่ วันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ปีที่ 31 ฉบับที่ 1630 หน้า 69 โดย ภัทรา พิทักษานนท์กุล Matichon Weekend Short Story Contest, November 11, 2554 (2011), Volume 31, issue 1630, page 69, written by Miss Pattra Pitaksanonkul
 Javascript feature

ว่ากันว่าแมวดำเป็นสื่อระหว่างมนุษย์กับวิญญาณได้
waaF ganM waaF maaeoM damM bpenM seuuL raH waangL maH nootH gapL winM yaanM daiF
They say that black cats can be spiritual mediums between humans and the spirits.
ผมเคยเลี้ยงแมวดำไว้ที่คอนโดฯ ตัวหนึ่ง
phohmR kheeuyM liiangH maaeoM damM waiH theeF khaawnM do:hM dtuaaM neungL
Once I had a black cat in my condominium.
อันที่จริงผมไม่ได้เป็นคนเลี้ยงหรอก ภรรยาผมไปเก็บมันมาจากไหนไม่รู้
anM theeF jingM phohmR maiF daiF bpenM khohnM liiangH raawkL phanM raH yaaM phohmR bpaiM gepL manM maaM jaakL naiR maiF ruuH
In actual fact it was not me who took care of the cat; my wife got it from somewhere.
ผมค้านแทบตาย นึกถึงการเก็บกวาดมูลอุจจาระปัสสาวะ เสียงร้องแหวดแหวตอนกลางคืน
phohmR khaanH thaaepF dtaaiM neukH theungR gaanM gepL gwaatL muunM ootL jaaM raH bpatL saaR waH siiangR raawngH waaetL waaeR dtaawnM glaangM kheuunM
I absolutely refused [to take care of it]; I worried about clean up its feces and its urine and its loud caterwauling in the middle of the night.
ไหนจะขนแมวที่จะติดอยู่ตามโซฟาอีก
naiR jaL khohnR maaeoM theeF jaL dtitL yuuL dtaamM so:hM faaM eekL
And, there was the cat hair that would be all over the sofa.
แต่ภรรยาก็ยังดื้อรั้นจะเลี้ยงมัน จนมันอยู่กับเรามาได้ ปีแล้ว
dtaaeL phanM raH yaaM gaawF yangM deuuF ranH jaL liiangH manM johnM manM yuuL gapL raoM maaM daiF haaF bpeeM laaeoH
But, my wife was absolutely determined to feed and care for it; so, now it has been with us for five years.
เสียงร้องของมัน ดังมาแต่ไกล
siiangR raawngH khaawngR manM dangM maaM dtaaeL glaiM
You can hear its loud caterwauling from far away.
ผมเคยนึกอยากลูบมันบ้างเป็นบางครั้ง เมื่อเห็นขนดำมันแปลบของมันสะท้อนวาบแสงไฟ
phohmR kheeuyM neukH yaakL luupF manM baangF bpenM baangM khrangH meuuaF henR khohnR damM manM bplaaepL khaawngR manM saL thaawnH waapF saaengR faiM
Sometimes I consider stroking it when I see its shiny black coat reflecting the light.
แต่ผมก็ไม่เคยสัมผัสตัวมันอย่างจริงจัง กระทั่งคืนหนึ่ง ระหว่างที่ผมกำลังเอกเขนกอยู่บนโซฟา
dtaaeL phohmR gaawF maiF kheeuyM samR phatL dtuaaM manM yaangL jingM jangM graL thangF kheuunM neungL raH waangL theeF phohmR gamM langM aehkL khaL naehkL yuuL bohnM so:hM faaM
However I never really touched it until one night when I was reclining on the sofa.
มันกระโดดขึ้นมา เดินอาดๆ มานอนทับอก
manM graL do:htL kheunF maaM deernM aatL aatL maaM naawnM thapH ohkL
It jumped up, sauntered brazenly over, and went to sleep on my chest.
ผมค่อยลืมตา เห็นใบหน้ามันอยู่ชิดกันเพียงฝ่ามือ
phohmR khaawyF leuumM dtaaM henR baiM naaF manM yuuL chitH ganM phiiangM faaL meuuM
I gradually opened my eyes and saw its face a mere hand’s-breadth away.
มันจ้องมองผม ดวงตาสีฟ้าสว่าง
manM jaawngF maawngM phohmR duaangM dtaaM seeR faaH saL waangL
It stared right at me with its bright blue eyes.
คล้ายอยากบอกอะไรบางอย่าง
khlaaiH yaakL baawkL aL raiM baangM yaangL
It was like it wanted to tell me something.
มันจ้องผมอยู่อย่างนั้น ก่อนจะลุกขึ้น กระโดดลงจากโซฟา และหายไป
manM jaawngF phohmR yuuL yaangL nanH gaawnL jaL lookH kheunF graL do:htL lohngM jaakL so:hM faaM laeH haaiR bpaiM
It stared at me like that before it got up, jumped down from the sofa, and disappeared.
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมไปทำงาน และภรรยาโทรมา เสียงสั่นเครือ
chaaoH wanM roongF kheunF phohmR bpaiM thamM ngaanM laeH phanM raH yaaM tho:hM maaM siiangR sanL khreuuaM
The next morning I went to work when my wife called, her voice trembling.
"มันตายแล้ว เพิ่งถูกรถชนเมื่อกี้นี้เอง"
manM dtaaiM laaeoH pheerngF thuukL rohtH chohnM meuuaF geeF neeH aehngM
“It’s been killed; it was run over just now.”
ช่วงอายุ ๒๕-๓๕ ปี เป็นเวลาแห่งการต่อสู้ เราต้องทำงานหนัก ขยันที่สุดเท่าที่จะทำได้ หลังจากนั้นจะสบาย
chuaangF aaM yooH yeeF sipL haaF saamR sipL haaF bpeeM bpenM waehM laaM haengL gaanM dtaawL suuF raoM dtawngF thamM ngaanM nakL khaL yanR theeF sootL thaoF theeF jaL thamM daiF langR jaakL nanH jaL saL baaiM
The phase of our lives when we are 25-35 years old is when we have to struggle; we have to work very hard; we have to be the most diligent we can; after that we can relax.
พ่อผมบอกเสมอว่าถ้าเราเกิดเป็นชาย เราเกิดมาพร้อมภาระหนักอึ้ง ทั้งงาน ทั้งลูกเมีย เหมือนบ่วงผูกมัดตัวเราไว้ให้ดิ้นไม่หลุด
phaawF phohmR baawkL saL muuhrR waaF thaaF raoM geertL bpenM chaaiM raoM geertL maaM phraawmH phaaM raH nakL eungF thangH ngaanM thangH luukF miiaM meuuanR buaangL phuukL matH dtuaaM raoM waiH haiF dinF maiF lootL
My father always said that if we are born male, we bear a heavy burden; we have our work, our families; we are unable to free ourselves from these shackles.
แต่โชคดีที่ผมไม่มีลูก
dtaaeL cho:hkF deeM theeF phohmR maiF meeM luukF
But I’m lucky that I don’t have any children.
ชีวิตผมจึงมีแต่การทำงาน งานและงาน
cheeM witH phohmR jeungM meeM dtaaeL gaanM thamM ngaanM ngaanM laeH ngaanM
My life involves only work, day in and day out.
ผมอ่านหนังสือสร้างแรงบันดาลใจในการทำงานนับร้อยเล่ม
phohmR aanL nangR seuuR saangF raaengM banM daanM jaiM naiM gaanM thamM ngaanM napH raawyH lemF
I have read over a hundred work-related inspirational books.
พยายามสะกดจิตตัวเองให้ชอบงานที่ทำอยู่ทุกวัน จนตอนหลังผมเริ่มชอบมันเข้าจริง
phaH yaaM yaamM saL gohtL jitL dtuaaM aehngM haiF chaawpF ngaanM theeF thamM yuuL thookH wanM johnM dtaawnM langR phohmR reermF chaawpF manM khaoF jingM
[I] try to convince myself that I enjoy the work I do daily; so in the end, I really started to like my job.
ชอบมาก ถึงขั้นเสพติด
chaawpF maakF theungR khanF saehpL dtitL
[I] liked it so much that I am addicted to it.
ถ้าชีวิตไม่มีงาน ผมคงไม่รู้จะทำอะไร
thaaF cheeM witH maiF meeM ngaanM phohmR khohngM maiF ruuH jaL thamM aL raiM
If I did not have my job, I don't know what I would do.
เป็นไปตามที่พ่อว่า หลังอายุ ๓๕ เราเริ่มสบาย
bpenM bpaiM dtaamM theeF phaawF waaF langR aaM yooH saamR sipL haaF raoM reermF saL baaiM
It’s like my father says, after the age of 35, we can start to take it easy.
ผมอายุ ๓๖ แล้วตอนนี้ ภาระงานของผมเริ่มผ่อนคลาย
phohmR aaM yooH saamR sipL hohkL laaeoH dtaawnM neeH phaaM raH ngaanM khaawngR phohmR reermF phaawnL khlaaiM
Once I reached 36, the burdens of my work began to lighten.
มีลูกน้องมากมาย
meeM luukF naawngH maakF maaiM
[I] have lots of subordinates.
พอจะชี้นิ้วสั่งให้ไปทำอะไรต่อมิอะไรแทนเรา
phaawM jaL cheeH niuH sangL haiF bpaiM thamM aL raiM dtaawL miH aL raiM thaaenM raoM
All I have to do is point my finger to order them to do something for me.
ขวัญใจใจ หนึ่งในลูกน้องที่ผมชี้นิ้วสั่งได้ เป็นคนที่ผมชอบที่สุด
khwanR jaiM jaiM neungL naiM luukF naawngH theeF phohmR cheeH niuH sangL daiF bpenM khohnM theeF phohmR chaawpF theeF sootL
Kwanjai, one of my employees whom I can order around is someone whom I like very much.
ทำงานเข้าขากันดี
thamM ngaanM khaoF khaaR ganM deeM
We work together very well.
ช่วงเบรกประชุม เรามักไปยืนสูบบุหรี่คุยกันริมระเบียง
chuaangF braehkL bpraL choomM raoM makH bpaiM yeuunM suupL booL reeL khuyM ganM rimM raH biiangM
During meeting breaks, we often stand around, take a smoke, and chat with each other out on the balcony.
เธอมีนิสัยเหมือนผู้ชาย
thuuhrM meeM niH saiR meuuanR phuuF chaaiM
She acts somewhat like a man.
"ทำไมคุณไม่มีลูก"
thamM maiM khoonM maiF meeM luukF
“Why don’t you have kids?”.
ผมไม่ใคร่อยากตอบ เพราะเหมือนจะเป็นการโยนความผิดไปให้ภรรยา
phohmR maiF khraiF yaakL dtaawpL phrawH meuuanR jaL bpenM gaanM yo:hnM khwaamM phitL bpaiM haiF phanM raH yaaM
I really did not want to answer because it was as if it he was casting blame on my wife.
"แค่สองคนยังเอาตัวกันไม่รอดเลย แล้วจะมีลูกได้ไง"
khaaeF saawngR khohnM yangM aoM dtuaaM ganM maiF raawtF leeuyM laaeoH jaL meeM luukF daiF ngaiM
“With just the two of us are barely able to survive; how can we have kids?”.
"ไม่เชื่อ" เธอเลิกคิ้ว"ขึ้นข้างเดียว ดูมีเสน่ห์ "คุณกำลังจะได้โปรโมตตำแหน่งผู้จัดการแผนกเร็ว ๆ นี้"
maiF cheuuaF thuuhrM leerkF khiuH kheunF khaangF diaaoM duuM meeM saL naehL khoonM gamM langM jaL daiF bpro:hM mo:htF dtamM naengL phuuF jatL gaanM phaL naaekL reoM reoM neeH
“I don’t believe you,” she said charmingly by arching an eyebrow, “You are just about to get a promotion to be a section manager.”
"ก็เงินเดือนเพิ่มขึ้นแค่สี่ห้าพันเอง" ผมยิ้ม ทิ้งบุหรี่ลงกับพื้น ทั้งยังสูบไม่ถึงหนึ่งส่วนสี่ของมวน
gaawF ngernM deuuanM pheermF kheunF khaaeF seeL haaF phanM aehngM phohmR yimH thingH booL reeL lohngM gapL pheuunH thangH yangM suupL maiF theungR neungL suaanL seeL khaawngR muaanM
“My salary increased only four or five thousand baht,” I smiled as I dropped my cigarette butt on the ground after, having smoked not even a quarter of it.
"เมียคุณทำงานอะไร" เธอก็ดูไม่ได้ยี่หระต่อบุหรี่ในมือมานัก
miiaM khoonM thamM ngaanM aL raiM thuuhrM gaawF duuM maiF daiF yeeF raL dtaawL booL reeL naiM meuuM maaM nakH
“What does your wife do for a living,” she said without a care about the cigarette in her hand.
"เธอเป็นหมอ"
thuuhrM bpenM maawR
“She’s a doctor.”
เธอเลิกคิ้วขึ้นสองข้าง บอกถึงความประหลาดใจ "แล้วเธอมาแต่งกับคุณได้ไง"
thuuhrM leerkF khiuH kheunF saawngR khaangF baawkL theungR khwaamM bpraL laatL jaiM laaeoH thuuhrM maaM dtaengL gapL khoonM daiF ngaiM
She raised both eyebrows reflecting her surprise, “So, how come she married you?”
ผมจ้องมองแก้มสีแดงสว่างของเธอก่อนตอบ
phohmR jaawngF maawngM gaaemF seeR daaengM saL waangL khaawngR thuuhrM gaawnL dtaawpL
I looked at her bright red cheeks before answering.
"เพราะผมเป็นผู้ชายคนเดียวที่จีบเธอ"
phrawH phohmR bpenM phuuF chaaiM khohnM diaaoM theeF jeepL thuuhrM
“Because I was the only man who asked her out.”
ภรรยาของผมทำกับข้าวไม่เป็น ทำงานบ้านก็ไม่เป็น
phanM raH yaaM khaawngR phohmR thamM gapL khaaoF maiF bpenM thamM ngaanM baanF gaawF maiF bpenM
My wife can’t cook; she can’t do housework.
เธอมักจะทิ้งผ้ากองขยะพะเนินไว้หน้าห้องน้ำ
thuuhrM makH jaL thingH phaaF gaawngM khaL yaL phaH neernM waiH naaF haawngF naamH
She often leaves the [dirty] clothes in a pile in front of the bathroom.
ทิ้งจานกองโตไว้ในห้องครัว เธอมักจะอุ่นข้าวจากไมโครเวฟ และเปิดกาแฟกระป๋อง เทใส่แก้วให้ผมกินตอนเช้า
thingH jaanM gaawngM dto:hM waiH naiM haawngF khruaaM thuuhrM makH jaL oonL khaaoF jaakL maiM khro:hM wepH laeH bpeertL gaaM faaeM graL bpaawngR thaehM saiL gaaeoF haiF phohmR ginM dtaawnM chaaoH
[She] throws her dirty dishes in a pile in the kitchen; she usually warms up our food in the microwave and, [to make coffee] in the morning she opens up a can of coffee and pours it into a mug.
ผมบ่นถึงเธอไม่ได้เพียงเพราะเธอเป็นหมอ
phohmR bohnL theungR thuuhrM maiF daiF phiiangM phrawH thuuhrM bpenM maawR
I can’t complain about her because she is a doctor [after all].
"ผมต้องไปสัมมนาต่างจังหวัดซักสองสามวัน ผมเอารถไปนะ" ผมบอก
phohmR dtawngF bpaiM samR maH naaM dtaangL jangM watL sakH saawngR saamR wanM phohmR aoM rohtH bpaiM naH phohmR baawkL
“I have to go to a seminar in another province for several days; I will take my car with me,” I said [to my wife].
"กลับมาวันไหน" เธอพูดด้วยเสียงเหมือนหุ่นยนต์ สีหน้าหมอง
glapL maaM wanM naiR thuuhrM phuutF duayF siiangR meuuanR hoonL yohnM seeR naaF maawngR
“What day will you return?” she said with a robotic voice, and with a dull look on her face.
ใต้ตาเธอเขียวคล้ำเหมือนคนอดนอน
dtaiF dtaaM thuuhrM khiaaoR khlaamH meuuanR khohnM ohtL naawnM
She had dark circles under her eyes as if she had not slept.
"วันศุกร์จ้ะ ช่วงผมไป อย่าทำงานหนักมากนักนะ พักผ่อนบ้าง" ผมคว้าสูท แล้วเดินไปจูบแก้มเธอ
wanM sookL jaF chuaangF phohmR bpaiM yaaL thamM ngaanM nakL maakF nakH naH phakH phaawnL baangF phohmR khwaaH suutL laaeoH deernM bpaiM juupL gaaemF thuuhrM
“On Friday. While I am gone, don’t work too hard. Relax somewhat,” I grabbed her jacket and went over to give her a peck on the cheek.
"คุณคะ..." เธอเรียก ขณะผมเดินไปที่ประตู
khoonM khaH thuuhrM riiakF khaL naL phohmR deernM bpaiM theeF bpraL dtuuM
“Hey,” she called to me while I was walking out the door.
ผมแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เดินออกจากบ้านไป
phohmR saaengF thamM bpenM maiF daiF yinM deernM aawkL jaakL baanF bpaiM
I pretended that I did not hear her and I walked out of the house.
นั่นเป็นสิ่งสุดท้าย ที่ผมจำได้ ก่อนจะเกิดอุบัติเหตุ
nanF bpenM singL sootL thaaiH theeF phohmR jamM daiF gaawnL jaL geertL ooL batL dtiL haehtL
That was the last thing that I remember before the accident.
เอี๊ยด...โครม
iiatH khro:hmM
Screech...crash!
รถคันที่ผมนั่งชนกับรถกระบะคันที่วิ่งสวนมาอย่างจัง
rohtH khanM theeF phohmR nangF chohnM gapL rohtH graL baL khanM theeF wingF suaanR maaM yaangL jangM
The car I was sitting in crashed headlong into a pickup truck coming straight toward me.
ผมรู้สึกตัวอีกทีมาอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว
phohmR ruuH seukL dtuaaM eekL theeM maaM yuuL theeF ro:hngM phaH yaaM baanM laaeoH
When I gained consciousness again, I was at the hospital.
ภรรยานั่งฟุบอยู่ข้างเตียง
phanM raH yaaM nangF foopH yuuL khaangF dtiiangM
[My] wife was sitting collapsed [in the chair] next to my bed.
ผมเอื้อมมือไปลูบหัวเธอ
phohmR euuamF meuuM bpaiM luupF huaaR thuuhrM
I reached out my hand to caress her head.
เมื่อเรียวนิ้วสัมผัสเพียงปลายเส้นผม เธอค่อยลืมตาขึ้น
meuuaF riaaoM niuH samR phatL phiiangM bplaaiM senF phohmR thuuhrM khaawyF leuumM dtaaM kheunF
Just as I moved my finger to touch merely the tip of a strand of her hair, she opened her eyes.
ดวงตาเธออิดโรย เขียวคล้ำ
duaangM dtaaM thuuhrM itL rooyM khiaaoR khlaamH
Her eyes showed that she was exhausted; she had circles around her eyes.
เธอพูดประโยคหนึ่งกับผม เสียงเธอเบาแทบกระซิบ
thuuhrM phuutF bpraL yo:hkL neungL gapL phohmR siiangR thuuhrM baoM thaaepF graL sipH
She uttered just one sentence to me; her voice was a mere whisper.
"กลับบ้านกันเถอะค่ะ"
glapL baanF ganM thuhL khaF
“Please, let’s go home.”
ผมกลับมาอยู่บ้านได้เกือบสองอาทิตย์ นอนพักฟื้นหลังออกจากโรงพยาบาล
phohmR glapL maaM yuuL baanF daiF geuuapL saawngR aaM thitH naawnM phakH feuunH langR aawkL jaakL ro:hngM phaH yaaM baanM
I returned home almost two weeks, recovering in bed after leaving the hospital.
ภรรยาผมไม่ไปทำงาน เธอลางานมาคอยอยู่เฝ้าผม
phanM raH yaaM phohmR maiF bpaiM thamM ngaanM thuuhrM laaM ngaanM maaM khaawyM yuuL faoF phohmR
My wife did not go to work; she took off to look after me.
ล้างแผลให้ผม เปลี่ยนผ้าก๊อซใหม่ คอยพยุงไปเข้าห้องน้ำ และป้อนข้าวให้ผม
laangH phlaaeR haiF phohmR bpliianL phaaF gaawsH maiL khaawyM phaH yoongM bpaiM khaoF haawngF naamH laeH bpaawnF khaaoF haiF phohmR
[She] washed my wounds; she changed my gauze; she supported me when I went to the bathroom; she fed me.
"กินข้าวหน่อยนะคะ"
ginM khaaoF naawyL naH khaH
“Please, eat something,” [she urged].
ผมนอนก่ายหน้าผาก "ทำไมผมยังกลับไปทำงานไม่ได้
phohmR naawnM gaaiL naaF phaakL thamM maiM phohmR yangM glapL bpaiM thamM ngaanM maiF daiF
I lay there very worried, “Why can’t I go to work yet?”
"สมองคุณยังไม่ฟื้นดีค่ะ คงต้องพักยาว"
saL maawngR khoonM yangM maiF feuunH deeM khaF khohngM dtawngF phakH yaaoM
“Your brain is not completely healed yet; you need to rest for a long time,” [she replied].
"ต้องพักอีกถึงเมื่อไหร่" ผมนวดขมับตัวเอง น้ำตาซึม
dtawngF phakH eekL theungR meuuaF raiL phohmR nuaatF khaL mapL dtuaaM aehngM namH dtaaM seumM
“How long do I need to rest?” I said massaging my temples, my eyes weeping.
"จนกว่าคุณจะเริ่มจำอะไรได้"
johnM gwaaL khoonM jaL reermF jamM aL raiM daiF
“Until you are able to remember things,” [she answered].
ภาพกระจกหน้ารถแตกเป็นเสี่ยงเสียงเอี๊ยดของล้อรถแล่นบดถนนดังก้องในหัว
phaapF graL johkL naaF rohtH dtaaekL bpenM siiangL siiangR iiatH khaawngR laawH rohtH laaenF bohtL thaL nohnR dangM gaawngF naiM huaaR
The image of the car’s windshield shattering into fragments and the screech of the tires skidding on the pavement reverberate in my head.
"ผมจำอะไรก่อนหน้า และหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุไม่ค่อยได้เลย รางไปหมด
phohmR jamM aL raiM gaawnL naaF laeH langR jaakL theeF geertL ooL batL dtiL haehtL maiF khaawyF daiF leeuyM raangM bpaiM mohtL
“I remember things before [the crash] but after the accident; everything is very vague.”
"เพราะคุณยังไม่หายดีไงคะ" เธอป้อนข้าวต้มใส่ปากผม
phrawH khoonM yangM maiF haaiR deeM ngaiM khaH thuuhrM bpaawnF khaaoF dtohmF saiL bpaakL phohmR
“[This is] because you have not fully recovered yet,” she said as she fed me rice porridge.
"เหมือนหลับตื่นตลอดเวลา ดับวูบ ตื่นมาอีกทีอยู่โรงพยาบาล"
meuuanR lapL dteuunL dtaL laawtL waehM laaM dapL wuupF dteuunL maaM eekL theeM yuuL ro:hngM phaH yaaM baanM
“You’ve been dozing off and waking up on all the time; you fall asleep, you fall unconscious then you wake up at the hospital.”
"ดับวูบ ตื่นมาอีกที อยู่บ้านแล้ว"
dapL wuupF dteuunL maaM eekL theeM yuuL baanF laaeoH
“You fall asleep again, when you wake up again, you’re at home.”
"เพราะอย่างนี้ไง คุณถึงยังไปทำงานไม่ได้" เธอกล่าวอีก เอื้อมมือมาลูบหัวผม
phrawH yaangL neeH ngaiM khoonM theungR yangM bpaiM thamM ngaanM maiF daiF thuuhrM glaaoL eekL euuamF meuuM maaM luupF huaaR phohmR
“Because you’ve been like this, you are still unable to go to work,” she said and raised her hand to stroke my head.
เธอป้อนข้าวผมถึงครึ่งชาม ก็วางลง
thuuhrM bpaawnF khaaoF phohmR theungR khreungF chaamM gaawF waangM lohngM
She fed me and I ate half a bowl of rice.
แล้วเดินไปเข้าห้องพระ หมกตัวสวดมนต์อยู่ในห้องนั้นเป็นวัน ๆ
laaeoH deernM bpaiM khaoF haawngF phraH mohkL dtuaaM suaatL mohnM yuuL naiM haawngF nanH bpenM wanM
Then, she went into our worship room and became immersed in prayers all day long.
ผมหลับตา ตื่นมาอีกทีก็เป็นวันใหม่แล้ว
phohmR lapL dtaaM dteuunL maaM eekL theeM gaawF bpenM wanM maiL laaeoH
I closed my eyes; when I woke up again it was the next day.
เวลากระโดด วูบไปวูบมา เหมือนฝัน
waehM laaM graL do:htL wuupF bpaiM wuupF maaM meuuanR fanR
Time flew by like I was dreaming.
ภรรยาเดินออกจากห้องพระ หยิบชามข้าวต้ม มานั่งข้างผม
phanM raH yaaM deernM aawkL jaakL haawngF phraH yipL chaamM khaaoF dtohmF maaM nangF khaangF phohmR
My wife came out of the prayer room, picked up the empty porridge bowl, and sat down beside me.
กล่าวประโยคเดิมซ้ำ "กินข้าวหน่อยนะคะ"
glaaoL bpraL yo:hkL deermM samH ginM khaaoF naawyL naH khaH
She said again, “Please eat a bit.”
สองเดือนต่อมาผมกลับไปทำงานได้อย่างคนปกติ
saawngR deuuanM dtaawL maaM phohmR glapL bpaiM thamM ngaanM daiF yaangL khohnM bpaL gaL dtiL
Two months later, I returned to work [feeling] like a regular person.
สมองผมไม่วูบบ่อยเหมือนตอนเพิ่งออกจากโรงพยาบาล
saL maawngR phohmR maiF wuupF baawyL meuuanR dtaawnM pheerngF aawkL jaakL ro:hngM phaH yaaM baanM
I did not lose consciousness very often like I had when I just left the hospital.
แต่ก็ยังไม่หายดี กะพริบติดดับเหมือนไฟเสีย
dtaaeL gaawF yangM maiF haaiR deeM gaL phripH dtitL dapL meuuanR faiM siiaR
But I am not fully recovered; I am in and out like a broken light.
ผมจำผู้ร่วมงานบางคนไม่ได้ และจำเรื่องราวในชีวิตตนเองช่วงสองสามเดือนก่อนเกิดอุบัติเหตุไม่ได้
phohmR jamM phuuF ruaamF ngaanM baangM khohnM maiF daiF laeH jamM reuuangF raaoM naiM cheeM witH dtohnM aehngM chuaangF saawngR saamR deuuanM gaawnL geertL ooL batL dtiL haehtL maiF daiF
I am unable to remember some of my coworkers and I can’t remember things about my life for two or three months before the accident.
ปัจจุบันเลือนราง ตรงกันข้าม อดีตแจ่มชัด
bpatL jooL banM leuuanM raangM dtrohngM ganM khaamF aL deetL jaemL chatH
The present is unclear and dim, but by way of contrast the past is as clear as day.
หลังออกจากโรงพยาบาล ชีวิตผมกลับเลื่อนไหลไปสู่อดีตอยู่เรื่อย
langR aawkL jaakL ro:hngM phaH yaaM baanM cheeM witH phohmR glapL leuuanF laiR bpaiM suuL aL deetL yuuL reuuayF
After I got out of the hospital, my life continued to dwell on the past.
ผมเห็นตัวเองในวัยเด็ก กับพี่น้อง - คน วิ่งเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน กลิ่นดินสดใหม่ สีฟ้าของท้องฟ้า เสียงหัวเราะของเด็ก
phohmR henR dtuaaM aehngM naiM waiM dekL gapL pheeF naawngH seeL haaF khohnM wingF lenF yuuL naiM suaanR langR baanF glinL dinM sohtL maiL seeR faaH khaawngR thaawngH faaH siiangR huaaR rawH khaawngR dekL
I see myself as a child with my 4 to 5 brothers and sisters running and playing in the back yard; I smell newly turned earth; I see the blue sky; and I hear the laughter of children.
ผมเริ่มได้กลิ่นยาสูบของปู่ กลิ่นหมากยาย
phohmR reermF daiF glinL yaaM suupL khaawngR bpuuL glinL maakL yaaiM
I begin to catch the fragrance of my grandfather’s tobacco and the smell of my grandmother’s betel nut.
และจดจำ ริ้วรอยใต้ดวงตาของพ่อได้
laeH johtL jamM riuH raawyM dtaiF duaangM dtaaM khaawngR phaawF daiF
And, I can remember the wrinkles under my father’s eyes.
"เรียนให้เก่งนะ เรียนเก่งแล้วจะได้ทำงานดีพอได้งานดีก็จะรวย ๆ" พ่อพูดกับผมขณะเลื่อนมือหยาบกร้านมาจับหน้า
riianM haiF gengL naH riianM gengL laaeoH jaL daiF thamM ngaanM deeM phaawM daiF ngaanM deeM gaawF jaL ruayM phaawF phuutF gapL phohmR khaL naL leuuanF meuuM yaapL graanF maaM japL naaF
“Study hard and get good grades and you will get a good job. Once you have a good job you will get rich,” my father told me as his rough hands grasped my face.
กลิ่นยาสูบลอยมา ปู่นั่งอยู่ข้าง ๆ
glinL yaaM suupL laawyM maaM bpuuL nangF yuuL khaangF khaangF
The odor of tobacco drifted over as my grandfather was sitting next to me.
พ่อหันมาพูดบ้าง "รวยแล้วก็มีเมีย มีลูกแยะ ๆ"
phaawF hanR maaM phuutF baangF ruayM laaeoH gaawF meeM miiaM meeM luukF yaeH
My father turned toward me and continued, “...very rich then have a wife and lots of children.”
กลิ่นยาสูบของปู่สลายไป กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยโชยมาแทนที่
glinL yaaM suupL khaawngR bpuuL saL laaiR bpaiM glinL namH haawmR raaM khaaM phaaengM laawyM chooyM maaM thaaenM theeF
The scent of my grandfather’s tobacco cleared, replaced by the fragrance of expensive perfume wafting by.
"รับกาแฟเพิ่มไหมคะ" ขวัญใจเดินมาถามผม
rapH gaaM faaeM pheermF maiR khaH khwanR jaiM deernM maaM thaamR phohmR
“Would you like some more coffee?” Kwanjai came by to ask.
เธอใส่ชุดกระโปรงสีแสด ระหว่างที่เสียงเธอดัง
thuuhrM saiL chootH graL bpro:hngM seeR saaetL raH waangL theeF siiangR thuuhrM dangM
She was wearing an orange dress and spoke to me loudly.
โทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานข้างก็กำลังดัง
tho:hM raH sapL theeF dtoH thamM ngaanM khaangF gaawF gamM langM dangM
The telephone on the desk next to me was ringing.
ผมส่ายหน้าปฏิเสธ ยิ้มน้อย
phohmR saaiL naaF bpaL dtiL saehtL yimH naawyH
I shook my head to refuse [the coffee], giving her a little smile.
เย็นนั้น ผมเดินกลับบ้าน
yenM nanH phohmR deernM glapL baanF
That evening I walked home.
ที่ทำงานกับคอนโดฯ ที่ผมอยู่ ห่างกันเกือบ กิโลเมตร
theeF thamM ngaanM gapL khaawnM do:hM theeF phohmR yuuL haangL ganM geuuapL saamR giL lo:hM metH
My place of work and my condominium were almost three kilometers from each other.
ตอนผมเข้าทำงานใหม่ผมอายุ ๒๕ ปี ยังบ้านนอก
dtaawnM phohmR khaoF thamM ngaanM maiL phohmR aaM yooH yeeF sipL haaF bpeeM yangM baanF naawkF
When I first began work, I was 25 years old; I was still a hayseed.
เพิ่งเรียนจบโทจากมหาวิทยาลัยในจังหวัด
pheerngF riianM johpL tho:hM jaakL maH haaR witH thaH yaaM laiM naiM jangM watL
I just completed my Masters Degree at a provincial university.
อยากได้งานดีเงินเดือนแยะ
yaakL daiF ngaanM deeM ngernM deuuanM yaeH
[I] wanted to get a good job with a high salary.
แต่งงานก็พาภรรยาย้ายมาอยู่เมืองหลวง
dtaengL ngaanM gaawF phaaM phanM raH yaaM yaaiH maaM yuuL meuuangM luaangR
When I got married, I took my wife and moved to the big city.
ภรรยาอายุมากกว่าผม ปี เป็นหมออยู่โรงพยาบาลต่างจังหวัด
phanM raH yaaM aaM yooH maakF gwaaL phohmR haaF bpeeM bpenM maawR yuuL ro:hngM phaH yaaM baanM dtaangL jangM watL
My wife was five years older than me; she was a doctor in a rural hospital.
พอย้ายเข้าเมืองหลวง ก็ไปทำงานอยู่โรงพยาบาลรัฐตามเคย
phaawM yaaiH khaoF meuuangM luaangR gaawF bpaiM thamM ngaanM yuuL ro:hngM phaH yaaM baanM ratH dtaamM kheeuyM
Once we moved to the capital, [she] went to work in the goverment hospital, just like before.
อยู่แผนกนิติเวช ไม่เจอใครนอกจากศพ
yuuL phaL naaekL niH dtiL waehtF maiF juuhrM khraiM naawkF jaakL sohpL
[She] worked in forensic medicine; she encountered nothing else but dead bodies.
เธอไม่เคยคิดจะย้าย เธอไม่ใช่คนทะเยอทะยานนัก
thuuhrM maiF kheeuyM khitH jaL yaaiH thuuhrM maiF chaiF khohnM thaH yuuhrM thaH yaanM nakH
She never expected to move away; she did not aspire to anything better.
แต่ความทะเยอทะยานไม่ใช่หน้าที่เธอ เธอเป็นผู้หญิง
dtaaeL khwaamM thaH yuuhrM thaH yaanM maiF chaiF naaF theeF thuuhrM thuuhrM bpenM phuuF yingR
But ambition was not her thing; she was a woman [after all].
ผมแต่งกับเธอเพราะเราเป็นเพื่อนข้างบ้าน รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก
phohmR dtaengL gapL thuuhrM phrawH raoM bpenM pheuuanF khaangF baanF ruuH jakL ganM maaM dtangF dtaaeL dekL
I married her because we were neighbors; we knew each other since we were children.
แม่เธอชอบผม
maaeF thuuhrM chaawpF phohmR
Her mother liked me.
เธอแต่งกับผมเพราะผมเสมือนเพื่อนชายคนเดียวในโลกที่เธอรู้จักและไว้ใจ
thuuhrM dtaengL gapL phohmR phrawH phohmR saL meuuanR pheuuanF chaaiM khohnM diaaoM naiM lo:hkF theeF thuuhrM ruuH jakL laeH waiH jaiM
She married me because I was like the first and only male friend that she ever knew and trusted.
พ่อผมชอบเธอ
phaawF phohmR chaawpF thuuhrM
My father liked her.
ตอนผมกับเธอแต่งกันใหม่ผมวางแผนจะมีลูกสี่ห้าคน
dtaawnM phohmR gapL thuuhrM dtaengL ganM maiL phohmR waangM phaaenR jaL meeM luukF seeL haaF khohnM
When she and I first got married I planned to have four or five children.
ลำพังเงินเดือนหมอโรงพยาบาลรัฐและเงินเดือนนิติกรบริษัทเอกชน คงไม่ทำให้ลูกอยู่อย่างพรั่งพร้อมด้วยทุกสรรพสิ่งในเมืองหลวง
lamM phangM ngernM deuuanM maawR ro:hngM phaH yaaM baanM ratH laeH ngernM deuuanM niH dtiL gaawnM baawM riH satL aehkL gaL chohnM khohngM maiF thamM haiF luukF yuuL yaangL phrangF phraawmH duayF thookH sapL phaH singL naiM meuuangM luaangR
By themselves the salary of a doctor in a government hospital plus the salary of a corporate lawyer would not allow our children to live a life with everything they would need in the capital city.
ผมจึงประหยัดทุกทางเท่าที่ทำได้ จะเก็บเงินไว้ให้ลูก
phohmR jeungM bpraL yatL thookH thaangM thaoF theeF thamM daiF jaL gepL ngernM waiH haiF luukF
I therefore scraped and saved as much as I could to have money for our children.
ผมซื้อคอนโดฯ แทนบ้าน เพราะบ้านในเมืองหลวงแพงระยับ
phohmR seuuH khaawnM do:hM thaaenM baanF phrawH baanF naiM meuuangM luaangR phaaengM raH yapH
I bought a condominium, rather than a house, because houses in the capital were eye-wateringly expensive.
ผมเลือกดาวน์และผ่อนคอนโดฯ ที่อยู่ไม่ห่างที่ทำงาน เพื่อที่จะเดินกลับได้
phohmR leuuakF daaoM laeH phaawnL khaawnM do:hM theeF yuuL maiF haangL theeF thamM ngaanM pheuuaF theeF jaL deernM glapL daiF
I chose to make a down payment and take our a mortgage on a condominium not far from my work so that I could walk home.
ไม่ต้องเสียเงินค่าแท็กซี่ และใกล้รถไฟฟ้า
maiF dtawngF siiaR ngeernM khaaF thaekH seeF laeH glaiF rohtH faiM faaH
[I] did not have to waste money on taxis; and [the condo] was close to the sky train.
เวลาจะไปไหนมาไหนก็สะดวก
waehM laaM jaL bpaiM naiR maaM naiR gaawF saL duaakL
Going anywhere was very convenient.
ผ่านไปหลายปี
phaanL bpaiM laaiR bpeeM
Many years went by.
เรายังคงประหยัด เรามีเงิน มีคอนโดฯ หรูเป็นของตัวเอง
raoM yangM khohngM bpraL yatL raoM meeM ngernM meeM khaawnM do:hM ruuR bpenM khaawngR dtuaaM aehngM
We were still very frugal; we had money; we had our own fancy condominium.
มีรถเก๋งแพงให้ภรรยาขับไปทำงาน
meeM rohtH gengR phaaengM haiF phanM raH yaaM khapL bpaiM thamM ngaanM
[We] had an expensive car for my wife to drive to work in.
เราต่างมีตำแหน่งหน้าที่การงานมั่นคง มีคนเคารพนับหน้าถือตา
raoM dtaangL meeM dtamM naengL naaF theeF gaanM ngaanM manF khohngM meeM khohnM khaoM rohpH napH naaF theuuR dtaaM
Each of us had responsible, secure positions at work; people looked up to us and held us in high regard.
แต่สิ่งที่ไม่มีคือลูก
dtaaeL singL theeF maiF meeM kheuuM luukF
But, we did not have any children.
จนผมเริ่มไม่รู้ว่าจะเก็บเงินเอาไว้ทำไม เลิกประหยัด
johnM phohmR reermF maiF ruuH waaF jaL gepL ngernM aoM waiH thamM maiM leerkF bpraL yatL
So, I began to wonder what I was saving for [and] I stopped being so frugal.
ผมซื้อทีวีจอแบน สเตอริโอรุ่นใหม่ล่าสุด
phohmR seuuH theeM weeM jaawM baaenM saL dtuuhrM riH o:hM roonF maiL laaF sootL
I bought a flat screen television and the latest stereo system.
ผมมีมือถือ เครื่อง ผมมีทั้งไอพอดและไอแพด อุปกรณ์ไอทีสุดยอดเทคโนโลยีแห่งยุค
phohmR meeM meuuM theuuR saawngR khreuuangF phohmR meeM thangH aiM phaawtF laeH aiM phaaetF ooL bpaL gaawnM aiM theeM sootL yaawtF thaehkF no:hM lo:hM yeeM haengL yookH
I had two mobile phones; I had both an iPod and an iPad; [and, I had] the best and latest IT equipment.
และเปลี่ยนไปนั่งแท็กซี่กลับจากที่ทำงานแทนการเดิน
laeH bpliianL bpaiM nangF thaekH seeF glapL jaakL theeF thamM ngaanM thaaenM gaanM deernM
And, instead of walking home from work, [I] changed and took taxis.
จนเมื่อสองเดือนที่ผ่านหลังเกิดอุบัติเหตุ ผมเริ่มหวนกลับมาลองเดินกลับบ้านดูอีกครั้ง น่าแปลกเป็นหนทางเดียวกัน
johnM meuuaF saawngR deuuanM theeF phaanL langR geertL ooL batL dtiL haehtL phohmR reermF huaanR glapL maaM laawngM deernM glapL baanF duuM eekL khrangH naaF bplaaekL bpenM hohnR thaangM diaaoM ganM
So, when two months passed by after the accident, I again started to walk back from work like before; it was unfamiliar to me, even though it was the same path as before.
แต่ผมเริ่มรู้สึกว่าการเดินนั้นรวดเร็วและง่ายกว่าเดิมมาก เหงื่อไม่ไหลเลยซักหยด
dtaaeL phohmR reermF ruuH seukL waaF gaanM deernM nanH ruaatF reoM laeH ngaaiF gwaaL deermM maakF ngeuuaL maiF laiR leeuyM sakH yohtL
But, I began to feel that the walk was much faster and easier than before; I didn’t even sweat a drop.
ราวกับเวลาเพิ่งผ่านไปได้แค่ นาที แต่ผมมาหยุดที่บันไดหนีไฟใต้คอนโดฯ แล้ว
raaoM gapL waehM laaM pheerngF phaanL bpaiM daiF khaaeF saamR naaM theeM dtaaeL phohmR maaM yootL theeF banM daiM neeR faiM dtaiF khaawnM do:hM laaeoH
It was as if only three minutes passed by when I stopped at the fire escape beneath my condominium.
วูบ! ผมตกใจเมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างวิ่งผ่านไป หันขวับไปมอง
wuupF phohmR dtohkL jaiM meuuaF ruuH seukL waaF meeM baangM yaangL wingF phaanL bpaiM hanR khwapL bpaiM maawngM
Suddenly, I was stunned when I felt something run past me and I quickly turned around to look.
ไม่มีอะไร ผมคงคิดไปเอง
maiF meeM aL raiM phohmR khohngM khitH bpaiM aehngM
There was nothing there; I must have imagined it.
ผมหันหน้ากลับมาทางเดิมอีกที หัวใจแทบหยุดเต้น!
phohmR hanR naaF glapL maaM thaangM deermM eekL theeM huaaR jaiM thaaepF yootL dtenF
I turned back again and continued on my journey; my heart almost stopped beating.
แมวดำกระโดดออกมาจากเงามืด หยุดอยู่ตรงหน้า
maaeoM damM graL do:htL aawkL maaM jaakL ngaoM meuutF yootL yuuL dtrohngM naaF
A black cat jumped out of the shadows and stopped right in front [of me].
แผดเสียงร้อง แหววว แหววว เสียงแสบเข้าไปถึงแก้วหู
phaaetL siiangR raawngH maaeoM maaeoM siiangR saaepL khaoF bpaiM theungR gaaeoF huuR
[It] roared a loud meow meow; it’s howl pierced my very eardrums.
ผมยกมือปิดหู จ้องภาพสะท้อนตัวเองในดวงตาสีฟ้าของมัน
phohmR yohkH meuuM bpitL huuR jaawngF phaapF saL thaawnH dtuaaM aehngM naiM duaangM dtaaM seeR faaH khaawngR manM
I raised my hands and blocked my hears; I saw my own reflection in its bright blue eyes.
ใช่แมวดำตัวเดียวกับที่ผมเคยเลี้ยงไว้หรือไม่
chaiF maaeoM damM dtuaaM diaaoM gapL theeF phohmR kheeuyM liiangH waiH reuuR maiF
Was this the same black cat that I used to feed and care for?
ยังไม่ทันแน่ใจ มันก็กระโดดข้ามหัวผม หายไป
yangM maiF thanM naaeF jaiM manM gaawF graL do:htL khaamF huaaR phohmR haaiR bpaiM
[I] was still trying to figure it out when it jumped over my head [and] disappeared!
"ผมเจอแมวดำที่คล้ายกับแมวเราที่ใต้ถุนคอนโดฯ" ผมเอ่ยปากชวนภรรยาคุย ขณะที่เธอนั่งซึมเหม่ออยู่ที่โต๊ะอาหาร
phohmR juuhrM maaeoM damM theeF khlaaiH gapL maaeoM raoM theeF dtaiF thoonR khaawnM do:hM phohmR eeuyL bpaakL chuaanM phanM raH yaaM khuyM khaL naL theeF thuuhrM nangF seumM muuhrL yuuL theeF dtoH aaM haanR
“I found a black cat which looks ours underneath our condo,” I mentioned casually to my wife, while she say drowsily at the dining table, not paying much attention [to me].
เธอเพิ่งออกเวร ดูเหนื่อย
thuuhrM pheerngF aawkL waehnM duuM neuuayL
She just finished her shift and seemed weary.
"แมวดำมีอยู่ทั่วไปในกรุงเทพฯ" เธอกล่าวแบบขอไปที
maaeoM damM meeM yuuL thuaaF bpaiM naiM groongM thaehpF thuuhrM glaaoL baaepL khaawR bpaiM theeM
“There are black cats all over Bangkok,” she said in an off-handed manner.
"สีน่าเบื่อ" เหมือนไม่อยากคุยกับ"ผม
seeR naaF beuuaL meuuanR maiF yaakL khuyM gapL phohmR
“It’s a boring color,” [she said] like she didn’t want to talk to me [anymore].
"เป็นอะไรหรือเปล่า" ผมหยิบกาแฟมารินใส่แก้ว
bpenM aL raiM reuuR bplaaoL phohmR yipL gaaM faaeM maaM rinM saiL gaaeoF
“Is there anything the matter with you?” [I asked] as I picked up the coffee [pot] to pour some into a glass.
"อย่าหาเรื่องฉันนะ"
yaaL haaR reuuangF chanR naH
“Don’t get started with me,” [she said].
"ยังไม่ทันพูดอะไรเลยนะ"
yangM maiF thanM phuutF aL raiM leeuyM naH
“I haven’t said anything yet.”
"ฟังน้ำเสียงก็รู้แล้วว่าเตรียมหาเรื่อง"
fangM namH siiangR gaawF ruuH laaeoH waaF dtriiamM haaR reuuangF
“I just heard the tone of your voice and I know that you are going to start a fight.”
ผมกระแทกกาแฟกระป๋องลงถังขยะ หยิบแก้วกาแฟไปวางกระแทกลงตรงหน้าเธอ
phohmR graL thaaekF gaaM faaeM graL bpaawngR lohngM thangR khaL yaL yipL gaaeoF gaaM faaeM bpaiM waangM graL thaaekF lohngM dtrohngM naaF thuuhrM
I angrily threw the can of coffee away in the trash and picked up the coffee cup and banged in [on the table] in front of her.
"ขอร้องล่ะ" เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
khaawR raawngH laF thuuhrM thamM naaF meuuanR jaL raawngH haiF
“Please stop it,” she whimpered as if she were about to cry.
"คุณไม่พูดอะไรกับผมจะเป็นเดือนแล้ว!
khoonM maiF phuutF aL raiM gapL phohmR jaL bpenM deuuanM laaeoH
“You haven’t said anything to me for months and months!”
"ฉันคุยกับคุณอยู่ทุกคืน"
chanR khuyM gapL khoonM yuuL thookH kheuunM
“I talk to you every night.”
"คุณคุยแต่เรื่องทั่วไป คุยแปลกยังกับมีอะไรปิดบังอยู่"
khoonM khuyM dtaaeL reuuangF thuaaF bpaiM khuyM bplaaekL yangM gapL meeM aL raiM bpitL bangM yuuL
“You always talk about things in general; you chat strangely like there is something you are trying to hide.”
"พอทีฉันเหนื่อย" เธอเดินไปที่ห้องพระ
phaawM theeM chanR neuuayL thuuhrM deernM bpaiM theeF haawngF phraH
“It’s because I am tired,” she said as she walked into the prayer room.
"เอาอีกแล้ว! เอะอะอะไรก็เข้าห้องมันมีอะไรนักหนาในห้อง"
aoM eekL laaeoH ehL aL aL raiM gaawF khaoF haawngF manM meeM aL raiM nakH naaR naiM haawngF
“Yet again! We fight about something and you go into your room; what is it that is so important in that room?”
เธอไม่ตอบ
thuuhrM maiF dtaawpL
She did not answer.
รีบเปิดประตู แทรกตัวเข้าไปในห้องที่ปิดไฟมืดสนิท
reepF bpeertL bpraL dtuuM saaekF dtuaaM khaoF bpaiM naiM haawngF theeF bpitL faiM meuutF saL nitL
I quickly opened the door and threw myself into the darkened room.
ผมรีบวิ่งไปใช้มือยันประตู
phohmR reepF wingF bpaiM chaiH meuuM yanM bpraL dtuuM
I rushed in and used my hand to prop open the door.
เธอผลักผมออกเต็มแรง ผมตะลึง!
thuuhrM phlakL phohmR aawkL dtemM raaengM phohmR dtaL leungM
She pushed me out with all her strength. I was stunned!
"ขอโทษ" เธอมองผมด้วยแววตาหวาดกลัว ก่อนจะรีบปิดประตู ปัง!
khaawR tho:htF thuuhrM maawngM phohmR duayF waaeoM dtaaM waatL gluaaM gaawnL jaL reepF bpitL bpraL dtuuM bpangM
“I am so sorry,” she looked at me with an expression of sheer terror before quickly shutting the door. Bang!
ผมยืนนิ่งอยู่ด้วยความตะลึง ก่อนค่อยเปลี่ยนเป็นความเจ็บใจ
phohmR yeuunM ningF yuuL duayF khwaamM dtaL leungM gaawnL khaawyF bpliianL bpenM khwaamM jepL jaiM
I stood there stock still with bewilderment which slowly transformed itself into hurt and resentment.
ผมทุบประตู โครม! โครม!
phohmR thoopH bpraL dtuuM khro:hmM khro:hmM
I hammered on the door. Thump! Thump!
มีอะไรอยู่กันแน่!
meeM aL raiM yuuL ganM naaeF
“What the hell is really going on!
ผมอยู่ที่ทำงานนั่งเล่นอินเตอร์เน็ตฆ่าเวลา
phohmR yuuL theeF thamM ngaanM nangF lenF inM dtuuhrM netH khaaF waehM laaM
I was at work, sitting, and surfing the internet, killing time.
หัวหน้าไม่ให้งานผมมาหลายเดือนแล้ว
huaaR naaF maiF haiF ngaanM phohmR maaM laaiR deuuanM laaeoH
My boss hadn’t given me anything to do for many months.
ไม่เรียกผมเข้าประชุม และผมก็ขี้คร้านไปของานจากเขา
maiF riiakF phohmR khaoF bpraL choomM laeH phohmR gaawF kheeF khraanH bpaiM khaawR ngaanM jaakL khaoR
[He] had not called me in to any meetings and I was too lazy to ask him for something to do.
ผมมานั่งทำงานไปวันโดยไม่มีงาน
phohmR maaM nangF thamM ngaanM bpaiM wanM dooyM maiF meeM ngaanM
I came to sit at work day after day without work to do.
ผมเงยหน้าจากโต๊ะ เห็นขวัญใจในชุดกระโปรงสีแสด เมียงมองจากโต๊ะตรงข้าม
phohmR ngeeuyM naaF jaakL dtoH henR khwanR jaiM naiM chootH graL bpro:hngM seeR saaetL miiangM maawngM jaakL dtoH dtrohngM khaamF
I looked up from my desk and saw Kwanjai, wearing her orange skirt suit, peering at me from the desk directly opposite [mine].
รอยยิ้มอ่อนบนใบหน้าเธอค่อยลดเลือนไปกับสีเสื้อสว่างที่เธอสวมใส่
raawyM yimH aawnL bohnM baiM naaF thuuhrM khaawyF lohtH leuuanM bpaiM gapL seeR seuuaF saL waangL theeF thuuhrM suaamR saiL
The tender smile on her face gradually faded away along with the bright color of the blouse she wore.
เรือกสวนและแม่ผมปรากฏตรงหน้าแทนที่
reuuakF suaanR laeH maaeF phohmR bpraaM gohtL dtrohngM naaF thaaenM theeF
Instead, the farmland and my mother’s visage appeared before my eyes.
กำลังอ่านหนังสือ แว่นหย่อนตกที่ปลายจมูก
gamM langM aanL nangR seuuR waaenF yaawnL dtohkL theeF bplaaiM jaL muukL
[She] was reading a book; her glasses slid down to the tip of her nose.
ผมกึ่งวิ่งกึ่งกระโจนไปนั่งตักแม่ "อ่านอะไรอยู่เหรอแม่"
phohmR geungL wingF geungL graL jo:hnM bpaiM nangF dtakL maaeF aanL aL raiM yuuL ruuhrR maaeF
I half ran, half jumped onto my mother’s lap, “What are you reading, Mom?”
"เรื่องก่อนสู่สัมปรายภพ"
reuuangF gaawnL suuL samR bpaL raaiM yaH phohpH
“A story of the time before reaching the afterlife.”
"สัมปรายภพ" ผมทวนคำ
samR bpaL raaiM yaH phohpH phohmR thuaanM khamM
“The afterlife,” I repeated.
"สัมปรายคือโลกหน้า ก่อนจะไปสู่สัมปรายภพ"
samR bpaL raaiM kheuuM lo:hkF naaF gaawnL jaL bpaiM suuL samR bpaL raaiM yaH phohpH
“‘Heaven’ is the next world before we enter the ‘afterlife’.”
"วิญญาณต้องเดินผ่านโลกที่เชื่อมต่อระหว่างโลกคนเป็นกับโลกคนตาย
winM yaanM dtawngF deernM phaanL lo:hkF theeF cheuuamF dtaawL raH waangL lo:hkF khohnM bpenM gapL lo:hkF khohnM dtaaiM
“The soul must go past this domain which connects the world of the living with the spirit world.”
"เรื่องผีเหรอ" ผมเบิกตาโต
reuuangF pheeR ruuhrR phohmR beerkL dtaaM dto:hM
“Is this about ghosts?” I ask with my eyes wide open.
แม่ยิ้ม ลูบหัวผม "ไม่ใช่เป็นเรื่องธรรม"
maaeF yimH luupF huaaR phohmR maiF chaiF bpenM reuuangF thamM maH
My mother smiles and strokes my head, “No, it is not; it is about truth.”
"พูดถึงสถานที่ที่เราทุกคนต้องผ่านไป ก่อนไปเกิดใหม่"
phuutF theungR saL thaanR theeF theeF raoM thookH khohnM dtawngF phaanL bpaiM gaawnL bpaiM geertL maiL
“[I] am talking about the place that each of us must pass through before we are reborn.”
"แล้วที่นั่นจะมีอะไรบ้างอ่ะแม่"
laaeoH theeF nanF jaL meeM aL raiM baangF aL maaeF
“So, Mum, what is there at that place?”
"ก็เหมือนโลกที่เราอยู่นี่แหละ
gaawF meuuanR lo:hkF theeF raoM yuuL neeF laeL
“Well, you see, it is like the world we inhabit now.”
"เป็นโลกที่เก็บเศษเสี้ยวความทรงจำเก่าที่ตกค้างจากโลกเก่าที่เราจากมา กรรมที่ยังไม่ได้รับการสะสาง"
bpenM lo:hkF theeF gepL saehtL siaaoF khwaamM sohngM jamM gaoL theeF dtohkL khaangH jaakL lo:hkF gaoL theeF raoM jaakL maaM gamM theeF yangM maiF daiF rapH gaanM saL saangR
“It is a world where we keep shards of old memories which are left over from the old world we left behind and the misdeeds we did not clear up.”
"แล้วเราต้องทำอะไรบ้างตอนอยู่ในนั้น"
laaeoH raoM dtawngF thamM aL raiM baangF dtaawnM yuuL naiM nanH
“So, what must we do while we are there?” [he asked].
แม่เปิดหนังสือหน้าถัดไป อ่านให้ผมฟัง
maaeF bpeertL nangR seuuR naaF thatL bpaiM aanL haiF phohmR fangM
My mother turned the page in the book and read to me.
"เมื่อตาย วิญญาณจะเริ่มแสวงหาภพใหม่"
meuuaF dtaaiM winM yaanM jaL reermF saL waaengR haaR phohpH maiL
“When we pass away, our soul begins to seek a new world,” [she read].
"จะต้องเริ่มต้นใหม่ เกิด เติบโต แสวงหาตัวตน ทำงาน หาคู่ มีลูก เลี้ยงลูก แก่ เลิกทำงาน ป่วย ตาย และไปเกิดใหม่"
jaL dtawngF reermF dtohnF maiL geertL dteerpL dto:hM saL waaengR haaR dtuaaM dtohnM thamM ngaanM haaR khuuF meeM luukF liiangH luukF gaaeL leerkF thamM ngaanM bpuayL dtaaiM laeH bpaiM geertL maiL
"[It] need to begin all over again: birth, growing up, finding itself, working, fining a mate, having children, raising children, getting old, stopping work, getting sick, dying, and being born all over again."
"ช่วงก่อนสู่สัมปรายภพ เราต้องก้าวผ่านชีวิตเดิมไปสู่ชีวิตใหม่"
chuaangF gaawnL suuL samR bpaL raaiM yaH phohpH raoM dtawngF gaaoF phaanL cheeM witH deermM bpaiM suuL cheeM witH maiL
“Before entering the afterlife, we are required to step past our first lives to enter into our new lives.”
"เป็นช่วงที่ต้องทบทวนว่ายังอยากกลับมาสะสางกรรมเดิมที่ทำไว้หรือไม่
bpenM chuaangF theeF dtawngF thohpH thuaanM waaF yangM yaakL glapL maaM saL saangR gamM deermM theeF thamM waiH reuuR maiF
“It is a time for reviewing whether we want to go back and clear away our original sins and mistakes we made or not.”
"ถ้ายังยึดติดกับโลกเก่าก็วนเวียนตกค้าง"
thaaF yangM yeutH dtitL gapL lo:hkF gaoL gaawF wohnM wiianM dtohkL khaangH
“If we are still stuck in our former worlds, we will go round and round and be left behind.”
"ถ้าอยากเริ่มใหม่เพื่อแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดก็ไปเกิด"
thaaF yaakL reermF maiL pheuuaF gaaeF khaiR singL theeF phitL phlaatF gaawF bpaiM geertL
“If, [on the other hand] we want to start again to fix our mistakes, we can be born again.”
"แต่ถ้าตัดสินใจได้ว่าไม่อยากกลับ เบื่อหน่ายเต็มที เมื่อนั้นทั้งกายธาตุและวิญญาณ จะคืนสู่ธรรมชาติโดยถาวร"
dtaaeL thaaF dtatL sinR jaiM daiF waaF maiF yaakL glapL beuuaL naaiL dtemM theeM meuuaF nanH thangH gaaiM thaatF laeH winM yaanM jaL kheuunM suuL thamM maH chaatF dooyM thaaR waawnM
“But, if [we] decide that we do not wish to return, that we are fed up [with our former lives], at that point both our bodies and our souls will enter the everlasting afterlife.”
"รับกาแฟเพิ่มไหมคะ"
rapH gaaM faaeM pheermF maiR khaH
“Would you like some more coffee?” [Kwanjai asked.]
แม่ผมหายไป
maaeF phohmR haaiR bpaiM
My mother disappeared.
ผมกลับมานั่งอยู่ที่ทำงาน ขวัญใจยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า
phohmR glapL maaM nangF yuuL theeF thamM ngaanM khwanR jaiM yeuunM yimH yuuL dtrohngM naaF
I reemerged to be sitting in my office; Kwanjai stood there smiling in front of me.
ระหว่างที่เธอกำลังพูดกับผม โทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานข้างก็ดังขึ้น
raH waangL theeF thuuhrM gamM langM phuutF gapL phohmR tho:hM raH sapL theeF dtoH thamM ngaanM khaangF gaawF dangM kheunF
While she was talking to me, the telephone on my desk rang.
ผมส่ายหน้าปฏิเสธ ยิ้มน้อย
phohmR saaiL naaF bpaL dtiL saehtL yimH naawyH
I shook my head to refuse [her offer of coffee] with a small smile.
ผมกลับมาบ้าน อุ่นอาหารสำเร็จรูปด้วยไมโครเวฟ เทน้ำผลไม้สำเร็จรูปใส่แก้ว จัดวางจานอาหารและแก้วเรียงรายบนโต๊ะ
phohmR glapL maaM baanF oonL aaM haanR samR retL ruupF duayF maiM khro:hM wepH thaehM naamH phohnR laH maaiH samR retL ruupF saiL gaaeoF jatL waangM jaanM aaM haanR laeH gaaeoF riiangM raaiM bohnM dtoH
I went home, warmed up some ready-to-eat food in the microwave, poured some packaged fruit juice into a glass, and placed the plates and glasses on the table.
นั่งเหม่อซึมอยู่ที่โต๊ะอาหาร รอคอยภรรยากลับบ้าน มาทานมื้อค่ำด้วยกัน
nangF muuhrL seumM yuuL theeF dtoH aaM haanR raawM khaawyM phanM raH yaaM glapL baanF maaM thaanM meuuH khamF duayF ganM
[I] sat absentmindedly at the dining table waiting for my wife to return home so that we could have dinner together.
เมื่อก่อนผมเคยเป็นฝ่ายที่กลับช้า
meuuaF gaawnL phohmR kheeuyM bpenM faaiL theeF glapL chaaH
In the past I was the one who returned home late.
ผมเคยเป็นฝ่ายที่ต้องรอกินข้าว
phohmR kheeuyM bpenM faaiL theeF dtawngF raawM ginM khaaoF
I was the one who [she] had to wait for.
ผมเคยเป็นฝ่ายที่ทรยศเธอ
phohmR kheeuyM bpenM faaiL theeF thaawM raH yohtH thuuhrM
I was the one who was unfaithful to her.
เอี๊ยด โครม! ภาพความทรงจำในวันที่!ผมเกิดอุบัติเหตุรถชน ลอยกลับมาที่หัว
iiatH khro:hmM phaapF khwaamM sohngM jamM naiM wanM theeF phohmR geertL ooL batL dtiL haehtL rohtH chohnM laawyM glapL maaM theeF huaaR
Screech! Crash! The image I remember from the day of my car accident floated through my head.
ผมตื่นขึ้นที่โรงพยาบาล
phohmR dteuunL kheunF theeF ro:hngM phaH yaaM baanM
I woke up at the hospital.
ภรรยาผมนั่งฟุบอยู่ข้างเตียง
phanM raH yaaM phohmR nangF foopH yuuL khaangF dtiiangM
My wife sat collapsed on the chair next to [my] bed.
เธอพูดประโยคหนึ่งกับผมเบา ๆแทบกระซิบ
thuuhrM phuutF bpraL yo:hkL neungL gapL phohmR baoM baoM thaaepF graL sipH
She spoke one sentence to me so softly that it was almost a whisper.
"กลับบ้านกันเถอะค่ะ"
glapL baanF ganM thuhL khaF
“Let’s go home, please,” [she said.]
วันแรกที่เธอพาผมกลับถึงบ้าน เธอป้อนข้าวต้มให้ผมกิน ดูแลผม พาเข้าห้องน้ำ คอยพยาบาลผมขณะผมนอนพะงาบบนเตียงโดยไม่พูดอะไร
wanM raaekF theeF thuuhrM phaaM phohmR glapL theungR baanF thuuhrM bpaawnF khaaoF dtohmF haiF phohmR ginM duuM laaeM phohmR phaaM khaoF haawngF naamH khaawyM phaH yaaM baanM phohmR khaL naL phohmR naawnM phaH ngaapF bohnM dtiiangM dooyM maiF phuutF aL raiM
The first day see brought me home, she fed me boiled rice, looked after me, took me to the bathroom, and nursed me while I slept close-mouthed on the bed, saying nothing.
สีหน้าเธออิดโรย ขอบตาเขียวคล้ำ
seeR naaF thuuhrM itL rooyM khaawpL dtaaM khiaaoR khlaamH
Her expression was very weary; she had dark circles around her eyes.
ผมรู้สึกว่าเธอทำใจอยู่นาน เธอรอจนป้อนข้าวผมเสร็จ
phohmR ruuH seukL waaF thuuhrM thamM jaiM yuuL naanM thuuhrM raawM johnM bpaawnF khaaoF phohmR setL
I felt that she was steeling herself to stay with me; she was waiting to finish feeding me.
ค่อยตัดสินใจพูดสิ่งที่ค้างคาใจออกมา
khaawyF dtatL sinR jaiM phuutF singL theeF khaangH khaaM jaiM aawkL maaM
Then, she decided to speak about something that was weighing heavily on her mind.
"ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร"
phuuF yingR khohnM nanH bpenM khraiM
“Who is that woman?” [she asked.]
"ใคร! อะไร! พูดถึงอะไร!" ผมเหงื่อแตกแต่พยายามทำเสียงดังกลบเกลื่อน
khraiM aL raiM phuutF theungR aL raiM phohmR ngeuuaL dtaaekL dtaaeL phaH yaaM yaamM thamM siiangR dangM glohpL gleuuanL
“Who? Who? What are you talking about?” I broke out in a sweat, while speaking too loudly to cover up what I had done.
"คนที่นั่งอยู่ข้างคุณบนรถ"
khohnM theeF nangF yuuL khaangF khoonM bohnM rohtH
“The person who was sitting next to you in the car,” [she responded.]
"เธอเป็นลูกน้องผม คนช่วยงานผม"
thuuhrM bpenM luukF naawngH phohmR khohnM chuayF ngaanM phohmR
“She’s a subordinate of mine who helps me at work.”
ริมฝีปากเธอสั่นขณะที่พูด "หัวหน้าคุณบอกฉันแล้วคุณไม่มีสัมมนา"
rimM feeR bpaakL thuuhrM sanL khaL naL theeF phuutF huaaR naaF khoonM baawkL chanR laaeoH khoonM maiF meeM samR maH naaM
Her lips trembled while proclaiming, “Your boss told me that you didn’t have a seminar [to go to].”
"ที่รัก ผมไม่ได้มีอะไรกับขวัญใจหรอกนะ" เสียงอ่อน ๆ ลง
theeF rakH phohmR maiF daiF meeM aL raiM gapL khwanR jaiM raawkL naH siiangR aawnL aawnL lohngM
“My darling, I have no feeling for Kwanjai at all,” I say quietly.
"คนที่ขับชนรถคุณ เขาบอก" ปากเธอสั่นขึ้นเรื่อยเสียงก็สั่น "เห็นคุณจูบกันบนรถตอนที่รถชน
khohnM theeF khapL chohnM rohtH khoonM khaoR baawkL bpaakL thuuhrM sanL kheunF reuuayF siiangR gaawF sanL henR khoonM juupL ganM bohnM rohtH dtaawnM theeF rohtH chohnM
“The person driving the car that crashed into you said...” her voice quivering more and more, “that he saw you kissing her in the car when the accident happened.”
ผมนิ่งอึ้ง ปากผมชาแข็ง คอค่อยแข็ง ลิ้นค่อยแข็ง
phohmR ningF eungF bpaakL phohmR chaaM khaengR khaawM khaawyF khaengR linH khaawyF khaengR
I was dumbstruck; my mouth was unable to speak; my throat was constricted; my tongue couldn’t move.
ไม่อาจขยับเขยื้อน หรือพูดอะไรได้อีก
maiF aatL khaL yapL khaL yeuuanF reuuR phuutF aL raiM daiF eekL
I could not move a muscle or say anything anymore.
โครม! เสียงทุบประตูดังมาจากในห้องพระ
khro:hmM siiangR thoopH bpraL dtuuM dangM maaM jaakL naiM haawngF phraH
Bam! The loud knocking on the door came from the worship room.
ภาพอดีตสลาย ผมผลุนลุกจากโต๊ะอาหาร มองไปยังต้นกำเนิดเสียง
phaapF aL deetL saL laaiR phohmR phloonR lookH jaakL dtoH aaM haanR maawngM bpaiM yangM dtohnF gamM neertL siiangR
The past memory vanished; I jumped up from the dining table and looked to the place where the sound came from.
ประตูห้องพระสะเทือน
bpraL dtuuM haawngF phraH saL theuuanM
The door of the worship room shook.
ภรรยาผมยังไม่กลับบ้าน แล้วใครอยู่ในห้องนั้น
phanM raH yaaM phohmR yangM maiF glapL baanF laaeoH khraiM yuuL naiM haawngF nanH
My wife had not yet returned home; so, who was in that room?
ผมค่อย ๆ เดินไปที่ประตูอย่างช้าขณะที่บุคคลลึกลับข้างในห้องคงทุบประตูโครมครามอย่างบ้าคลั่ง
phohmR khaawyF khaawyF deernM bpaiM theeF bpraL dtuuM yaangL chaaH khaL naL theeF bookL khohnM leukH lapH khaangF naiM haawngF khohngM thoopH bpraL dtuuM khro:hmM khraamM yaangL baaF khlangF
I slowly walked to the door while some mysterious person inside the room was beating loudly on the door in a crazy manner.
"ใคร..." ผมพูดเสียงเบา ๆ แทบกระซิบ จับลูกบิดและเริ่มหมุน
khraiM phohmR phuutF siiangR baoM baoM thaaepF graL sipH japL luukF bitL laeH reermF moonR
“Who is it?” I said softly in almost a whisper; I grabbed the doorknob and began to turn it.
แอ๊ด ประตูเปิดออก
aaetH bpraL dtuuM bpeertL aawkL
Creeeak! the door opened.
กริก กริก เสียงภรรยาผมไขกุญแจบ้าน
grikL grikL siiangR phanM raH yaaM phohmR khaiR goonM jaaeM baanF
Click, click; [I heard] the sound of my wife turning the housekey.
เธอหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าประตูครู่หนึ่ง ถอนหายใจ
thuuhrM yootL ningF yuuL theeF naaF bpraL dtuuM khruuF neungL thaawnR haaiR jaiM
She stopped still in front of the door for just a moment and sighed.
เดินไปที่ครัว หยิบอาหารสำเร็จรูปออกมาอุ่นด้วยไมโครเวฟ วางอาหารบนโต๊ะที่ว่างเปล่า
deernM bpaiM theeF khruaaM yipL aaM haanR samR retL ruupF aawkL maaM oonL duayF maiM khro:hM wepH waangM aaM haanR bohnM dtoH theeF waangF bplaaoL
[She] walked into the kitchen, picked up a ready-to-eat container and heated it up in the microwave, and put the food on the empty table.
เธอนั่งกินข้าวพักหนึ่ง ก่อนเดินไปเปิดห้องที่กลิ่นฟอร์มาลินลอยโชย
thuuhrM nangF ginM khaaoF phakH neungL gaawnL deernM bpaiM bpeertL haawngF theeF glinL faawM maaM linM laawyM chooyM
She sat down and ate dinner for a while before walking over and opening the door, while the smell of formaldehyde wafted behind her.
เธอมองร่างของผม ที่นอนอยู่ในโลงแก้ว เป็นตัวแทนของผม
thuuhrM maawngM raangF khaawngR phohmR theeF naawnM yuuL naiM lo:hngM gaaeoF bpenM dtuaaM thaaenM khaawngR phohmR
She looked at my form lying there in the glass casket; it was only a substitute for me.
แต่นั่นไม่ใช่ผม เป็นเพียงกายธาตุ
dtaaeL nanF maiF chaiF phohmR bpenM phiiangM gaaiM thaatF
But, [it] was not really me; [it] was only a poor image of me.
ตัวจริงของผมปรากฏตัวรางข้างหลังเธอ
dtuaaM jingM khaawngR phohmR bpraaM gohtL dtuaaM raangM khaangF langR thuuhrM
The real me was revealed dimly behind her.
กอดเธอแนบแน่น และกล่าวกระซิบที่ข้างหู "ที่รัก ผมให้อภัยคุณแล้ว"
gaawtL thuuhrM naaepF naaenF laeH glaaoL graL sipH theeF khaangF huuR theeF rakH phohmR haiF aL phaiM khoonM laaeoH
[I] hugged her tightly and whispered softly in her ear, “My darling, I forgive you.”
แล้วผมก็จากไป
laaeoH phohmR gaawF jaakL bpaiM
Then I went away.
เธอรับรู้ได้ ถึงการไปของผม
thuuhrM rapH ruuH daiF theungR gaanM bpaiM khaawngR phohmR
She accepted my departure.
เธอยิ้ม น้ำตาไหลซึมออกมา
thuuhrM yimH namH dtaaM laiR seumM aawkL maaM
She smiled and wept.
เสียงร้องของมันดังมาแต่ไกล
siiangR raawngH khaawngR manM dangM maaM dtaaeL glaiM
Her crying could be heard from far away.
ว่ากันว่าวิญญาณจะคงวนเวียนอยู่ที่เดิมซ้ำ ๆ
waaF ganM waaF winM yaanM jaL khohngM wohnM wiianM yuuL theeF deermM samH samH
They say that the soul keeps going back and forth where it always has been.
ดำเนินชีวิตเดิมซ้ำแม้มันตายแล้ว จนกว่าจะยอมเข้าใจและปล่อยวาง
damM neernM cheeM witH deermM samH maaeH manM dtaaiM laaeoH johnM gwaaL jaL yaawmM khaoF jaiM laeH bplaawyL waangM
[It] retains its original existence although [the body] has died, until such time as it is willing to understand; then it gives up.